Huawei Technologies Co., Ltd. to chińskie przedsiębiorstwo technologiczne z siedzibą w Shenzhen, które w ciągu niespełna czterech dekad przekształciło się z małego pośrednika handlowego w globalnego giganta branży ICT (information and communications technology). Firma jest dziś nie tylko największym na świecie producentem urządzeń telekomunikacyjnych, ale także istotnym graczem w segmencie smartfonów, elektroniki użytkowej, chmury obliczeniowej oraz nowoczesnych rozwiązań dla motoryzacji. Mimo kontrowersji politycznych i sankcji handlowych — zwłaszcza ze strony Stanów Zjednoczonych — Huawei nie tylko przetrwał, ale rozwinął autorskie systemy operacyjne, zaawansowane procesory i kompleksowe ekosystemy cyfrowe, udowadniając swoją technologiczną niezależność.

Historia i geneza

Skromne początki (1987–1990)

Historia Huawei rozpoczęła się w 1987 roku w Shenzhen — mieście, które zaledwie kilka lat wcześniej zostało wyznaczone jako specjalna strefa ekonomiczna w ramach reform Deng Xiaopinga. Założycielem firmy był Ren Zhengfei, inżynier i były oficer Korpusu Inżynieryjnego Armii Ludowo-Wyzwoleńczej, który po odejściu ze służby wojskowej i kilkuletniej pracy w sektorze naftowym postanowił spróbować sił w biznesie. Wraz z pięcioma innymi inwestorami zebrał kapitał założycielski w wysokości 21 000 juanów (ok. 5 600 dolarów wg ówczesnego kursu) i zarejestrował przedsiębiorstwo w skromnym biurze.

Shenzhen w latach 80. XX wieku – skromna zabudowa, place budowy i początki specjalnej strefy ekonomicznej
Shenzhen w latach 80. – miasto na początku transformacji w specjalną strefę ekonomiczną i przyszłe centrum technologiczne Chin.
Wizualizacja poglądowa AI / faleinspiracji.pl / CC BY 4.0.

Początkowo Huawei nie produkował własnego sprzętu — firma pełniła rolę agenta sprzedaży dla hongkońskiego producenta, dystrybuując proste wewnętrzne centrale telefoniczne (PBX — Private Branch Exchange) do hoteli i niewielkich przedsiębiorstw w Chinach. To skromne zajęcie nie zapowiadało przyszłego globalnego lidera, ale Ren Zhengfei — człowiek ukształtowany przez trudne doświadczenia Rewolucji Kulturalnej i lata służby wojskowej — od początku myślał perspektywicznie. Obserwował dynamicznie rosnące zapotrzebowanie Chin na infrastrukturę telekomunikacyjną i widział w tym szansę na znacznie większą grę.

Warto zaznaczyć kontekst epoki: pod koniec lat 80. chiński rynek telekomunikacyjny był zdominowany przez zagranicznych dostawców — Ericssona, Siemensa, Alcatela. Krajowe przedsiębiorstwa państwowe (Great Dragon, Datang, ZTE) dopiero się formowały, a prywatne firmy jak Huawei były traktowane jako margines rynku. To właśnie z tej pozycji outsidera Ren Zhengfei zbudował później jednego z największych graczy w branży.

Przełom nastąpił na początku lat 90. XX wieku, gdy chiński rząd zaczął intensywnie inwestować w rozwój sieci telekomunikacyjnych. Ren dostrzegł szansę i zdecydował się na ryzykowny krok — porzucenie wygodnego modelu dystrybutora na rzecz własnych prac badawczo-rozwojowych. To była decyzja, która zdefiniowała przyszłość firmy.

Rozwój i ekspansja (lata 90.)

W 1993 roku Huawei wprowadził na rynek własny przełącznik cyfrowy C&C08, który okazał się przełomem. Urządzenie o dużej pojemności łączeniowej trafiło początkowo na rynek chińskich prowincji i mniejszych miast, gdzie konkurencja zagranicznych dostawców — takich jak Siemens, Alcatel czy Lucent — była słabiej obecna. Strategia „od peryferii do centrum" pozwoliła firmie systematycznie zdobywać udziały rynkowe i zwiększać nakłady na badania i rozwój.

Pod koniec lat 90. Huawei podpisał swoją pierwszą umowę z zagranicznym partnerem — hongkońską firmą Hutchison Whampoa, dostarczając rozwiązania telefonii stacjonarnej. Był to pierwszy krok w kierunku internacjonalizacji. W kolejnych latach firma rozwijała technologie GSM, CDMA i UMTS, stając się coraz poważniejszym graczem na rynku azjatyckim.

W tym samym okresie (1998–2003) Huawei przeszedł gruntowną transformację zarządczą przy wsparciu konsultantów z IBM, co uporządkowało struktury firmy i dostosowało je do standardów międzynarodowych korporacji. Współpraca z IBM kosztowała Huawei ponad 100 mln dolarów rocznie, ale Ren Zhengfei uważał to za inwestycję kluczową dla dalszego wzrostu.

Wejście na rynek globalny (lata 2000–2010)

Na początku XXI wieku Huawei przyspieszył ekspansję zagraniczną, przyjmując strategię stopniowego wchodzenia na coraz bardziej wymagające rynki. Ren Zhengfei planował internacjonalizację w czterech etapach — najpierw Hongkong i rynki sąsiednie, potem Rosja i Ameryka Południowa, następnie Azja Południowo-Wschodnia, Bliski Wschód i Afryka, a na końcu — rozwinięte gospodarki Europy i Ameryki Północnej.

W 1999 roku firma otworzyła centrum badawczo-rozwojowe w Bangalore w Indiach, a w 2001 roku założyła cztery centra R&D w Stanach Zjednoczonych i dołączyła do Międzynarodowego Związku Telekomunikacyjnego (ITU). Sprzedaż zagraniczna rosła lawinowo — z poziomu 100 mln USD w 2000 roku do ponad 500 mln USD w 2002 roku. W 2005 roku wartość zagranicznych zamówień kontraktowych po raz pierwszy przewyższyła sprzedaż krajową, a firma uzyskała status zatwierdzonego dostawcy Vodafone — co otworzyło jej drzwi na rynki europejskie na niespotykaną dotąd skalę. W tym samym roku Huawei podpisał kontrakt z British Telecom na budowę infrastruktury sieci nowej generacji w Wielkiej Brytanii.

W kolejnych latach Huawei nawiązywał strategiczne sojusze z partnerami na całym świecie. W 2007 roku rozpoczął wspólne przedsięwzięcie z amerykańską firmą Symantec w zakresie bezpieczeństwa danych i pamięci masowych (Huawei wykupił udziały Symanteca w 2012 r.). W 2008 roku australijski operator Optus ogłosił utworzenie wspólnego centrum badawczego z Huawei w Sydney. Do końca dekady Huawei był już obecny na rynkach ponad 100 krajów, obsługując setki operatorów telekomunikacyjnych.

Obszary działalności

Huawei, choć w świadomości wielu konsumentów kojarzony głównie ze smartfonami, jest przede wszystkim dostawcą kompleksowych rozwiązań infrastrukturalnych. Działalność firmy obejmuje kilka kluczowych segmentów.

Infrastruktura telekomunikacyjna

To historyczny rdzeń firmy i wciąż największe źródło przychodów — w 2024 roku segment ICT wygenerował 369,9 mld juanów. Huawei dostarcza operatorom telekomunikacyjnym na całym świecie sprzęt do budowy sieci stałych i mobilnych. Firma od lat jest jednym z liderów w dziedzinie patentów niezbędnych do wdrożenia standardu 5G, a w ostatnich latach intensywnie promuje rozwiązania 5.5G (5G-Advanced), które mają stanowić pomost między obecną generacją sieci a przyszłym standardem 6G.

Segment konsumencki

W 2011 roku Huawei podjął strategiczną decyzję o wejściu na rynek konsumencki, odchodząc od modelu wyłącznie B2B na rzecz bezpośrednich relacji z użytkownikami końcowymi. Początki były trudne — pierwsze smartfony Huawei były budżetowymi urządzeniami o niewielkim prestiżu marki. Przełom nastąpił dzięki seriom Mate i P (przemianowanej później na Pura), które dzięki zaawansowanym aparatom fotograficznym — rozwijanym m.in. we współpracy z legendarną marką Leica — zyskały uznanie jako jedne z najlepszych urządzeń fotograficznych na rynku.

W 2024 roku segment konsumencki przyniósł firmie 339 mld juanów przychodu (wzrost o 38,3% rok do roku), co świadczy o udanym powrocie po okresie kryzysu wywołanego sankcjami. Na rynku chińskim Huawei odzyskał pozycję z 16-procentowym udziałem (wobec 12% w 2023 r.), wyprzedzając Apple’a i notując 37-procentowy wzrost dostaw. Sukcesem okazał się m.in. pierwszy na świecie smartfon składany potrojnie (trifold), który przyciągnął ogromne zainteresowanie mediów i konsumentów.

Poza smartfonami w portfolio firmy znajdują się laptopy z linii MateBook (w tym modele z nowym systemem HarmonyOS dla komputerów, po wygaśnięciu licencji Windows w marcu 2025 r.), tablety MatePad oraz urządzenia ubieralne — inteligentne zegarki i opaski zdrowotne wyposażone w zaawansowane sensory do monitorowania EKG, saturacji i składu ciała. Zegarki Huawei Watch GT 5 osiągnęły wynik 2 mln sprzedanych egzemplarzy w zaledwie 20 dni od premiery.

Huawei Cloud i rozwiązania korporacyjne

Segment korporacyjny obejmuje usługi chmurowe, rozwiązania dla centrów danych, sztuczną inteligencję oraz dedykowane systemy dla przemysłu, finansów, transportu i energetyki. Pod koniec 2024 roku Huawei Cloud działał w 33 regionach geograficznych i 96 strefach dostępności, obsługując klientów w ponad 170 krajach. Ekosystem chmurowy firmy zrzesza ponad 7,8 mln deweloperów i 45 tys. partnerów.

Motoryzacja i inteligentna mobilność

Jednym z najszybciej rosnących kierunków rozwoju jest sektor motoryzacyjny. Huawei nie produkuje samochodów samodzielnie, ale dostarcza zaawansowane komponenty technologiczne — systemy operacyjne HarmonyOS dla pojazdów, napędy elektryczne (DriveONE), rozwiązania inteligentnego kokpitu oraz systemy wspomagania jazdy autonomicznej Qiankun. Firma stworzyła sojusz Harmony Intelligent Mobility Alliance (HIMA), w ramach którego współpracuje z producentami takimi jak Seres (marka Aito) czy Changan (marka Avatr).

W 2024 roku przychody z segmentu motoryzacyjnego wzrosły o oszałamiające 474% (do 26,4 mld juanów), a dział po raz pierwszy w historii osiągnął rentowność. Sprzedano ponad 430 tys. pojazdów wyposażonych w technologię HIMA, co uczyniło je jednymi z najpopularniejszych samochodów elektrycznych w segmencie premium na rynku chińskim.

Ekosystem technologiczny: HarmonyOS i HMS

Geneza — odpowiedź na sankcje

W odpowiedzi na ograniczenia w korzystaniu z usług Google (GMS — Google Mobile Services), nałożone w wyniku amerykańskich sankcji, Huawei zbudował własny ekosystem aplikacji i usług — Huawei Mobile Services (HMS). Kluczowym elementem tej strategii stał się jednak autorski system operacyjny HarmonyOS (鸿蒙, Hongmeng w Chinach).

HarmonyOS został oficjalnie zaprezentowany w sierpniu 2019 roku, pierwotnie jako system dla urządzeń IoT i inteligentnych telewizorów. W przeciwieństwie do Androida, zaprojektowano go jako rozproszony system operacyjny zdolny do działania na różnorodnych urządzeniach — od smartfonów, przez tablety i zegarki, po lodówki i samochody. Jego główną zaletą jest płynna współpraca między urządzeniami w ramach jednego ekosystemu.

HarmonyOS NEXT — pełna niezależność

Przez kilka pierwszych lat HarmonyOS w wersjach mobilnych korzystał z warstwy kompatybilności z Androidem (AOSP), co pozwalało uruchamiać aplikacje androidowe. Prawdziwy przełom nastąpił jednak w październiku 2024 roku, gdy Huawei wprowadził HarmonyOS NEXT (wersja 5.0) — system całkowicie pozbawiony kodu Androida, oparty na własnym jądrze HongMeng. Był to moment, w którym Huawei faktycznie stworzył trzeciego gracza na rynku mobilnych systemów operacyjnych obok Androida i iOS.

Pod koniec 2024 roku ekosystem HarmonyOS (łącznie ze starszymi wersjami) liczył już ponad miliard aktywnych użytkowników. Nowa wersja HarmonyOS NEXT zyskiwała użytkowników wolniej — pod koniec 2025 roku na ponad 32 mln urządzeń — ale dynamika wzrostu była imponująca. W pierwszym kwartale 2025 roku HarmonyOS osiągnął 5% globalnego udziału rynkowego i 19% w samych Chinach, wyprzedzając iOS i stając się drugą platformą mobilną na rynku chińskim.

W październiku 2025 roku Huawei zaprezentował HarmonyOS 6, kontynuując rozwój ekosystemu i integrację z AI.

Ekosystem urządzeń Huawei – smartfon, smartwatch, laptop i inne urządzenia połączone w spójny system cyfrowy
Ekosystem urządzeń Huawei – zintegrowane środowisko smartfonów, laptopów, zegarków i innych urządzeń tworzących spójną platformę cyfrową.
Wizualizacja poglądowa AI / faleinspiracji.pl / CC BY 4.0.

Innowacje i badania

Huawei to firma, która konsekwentnie inwestuje ogromne środki w badania i rozwój — i to w skali, która wyróżnia ją nawet na tle najbogatszych korporacji technologicznych świata. W 2024 roku nakłady na R&D osiągnęły 179,7 mld juanów (ok. 25 mld USD), co stanowiło 20,8% przychodów — proporcja znacznie wyższa niż u większości globalnych konkurentów. W ciągu ostatniej dekady łączne wydatki na R&D przekroczyły 1,249 biliona juanów. Pod koniec 2024 roku ok. 113 tys. pracowników Huawei (54,1% całej załogi) było zaangażowanych w prace badawcze, a firma posiadała ponad 150 tys. aktywnych patentów na całym świecie — co czyni ją jednym z największych właścicieli patentów globalnie.

Huawei prowadzi badania w licznych centrach rozlokowanych na kilku kontynentach — m.in. w Chinach, Francji, Indiach, Niemczech, Szwecji i Rosji. Strategia firmy zakłada rekrutację najlepszych talentów naukowych niezależnie od ich pochodzenia — pracownicy Huawei pochodzą ze 166 krajów.

Kluczowe obszary innowacji obejmują sztuczną inteligencję — zintegrowaną zarówno z mobilnymi układami Kirin, jak i z platformą chmurową opartą na chipach Ascend (seria 910, pozycjonowana jako konkurent dla układów Nvidia). Model fundamentalny Pangu 5.0 firmy Huawei został wdrożony w ponad 30 branżach i 400 scenariuszach zastosowań. W dziedzinie fotografii obliczeniowej autorskie algorytmy AI rozpoznają sceny i optymalizują parametry zdjęć w czasie rzeczywistym — to jeden z elementów, który wyróżnia flagowe smartfony firmy na tle konkurencji. W dziedzinie łączności Huawei od lat wyznacza standardy w rozwoju technologii 5G, a obecnie pracuje nad rozwiązaniami 5.5G i przygotowuje grunt pod standard 6G. Na uwagę zasługują również technologie zdrowotne — firma rozwija m.in. nieinwazyjne metody pomiaru poziomu glukozy we krwi oraz zaawansowaną analitykę snu i aktywności fizycznej, współpracując z wyspecjalizowanymi laboratoriami medycznymi.

Wyzwania i kontrowersje

Droga Huawei na szczyt nie była wolna od przeszkód. Od początku drugiej dekady XXI wieku firma regularnie mierzy się z zarzutami o szpiegostwo przemysłowe i zbyt bliskie związki z rządem chińskim i Komunistyczną Partią Chin, czemu konsekwentnie zaprzecza. Krytycy wskazują jednak na art. 7 chińskiej ustawy o wywiadzie z 2017 roku, który zobowiązuje chińskie organizacje i obywateli do współpracy z aparatem bezpieczeństwa w działaniach wywiadowczych.

Sankcje USA

Najpoważniejszym ciosem było umieszczenie Huawei na tzw. Entity List przez administrację Donalda Trumpa w maju 2019 roku. Decyzja ta uniemożliwiła amerykańskim firmom — w tym Google, Qualcommowi i Intelowi — współpracę z chińskim gigantem bez specjalnego zezwolenia. Bezpośrednim skutkiem był brak dostępu do licencji na system Android z usługami Google (GMS) na nowych modelach telefonów sprzedawanych poza Chinami, co drastycznie ograniczyło konkurencyjność smartfonów Huawei na rynkach zachodnich.

Kolejne zaostrzenie nastąpiło w maju 2020 roku, gdy Departament Handlu USA rozszerzył restrykcje, uniemożliwiając Huawei zamawianie chipów produkowanych z wykorzystaniem amerykańskiej technologii — nawet jeśli produkcja odbywała się za granicą. W praktyce oznaczało to odcięcie firmy od tajwańskiego TSMC, jedynego na świecie producenta zdolnego do wytwarzania najbardziej zaawansowanych procesorów w procesach litograficznych poniżej 7 nanometrów. Huawei został zmuszony do poszukiwania alternatyw — przede wszystkim współpracy z chińskim SMIC, który dysponuje starszymi technologiami (proces N+2, odpowiadający mniej więcej 7 nm).

Konsekwencje były bolesne. Sprzedaż smartfonów Huawei poza Chinami gwałtownie spadła — bez dostępu do usług Google (Gmail, YouTube, Google Maps, Sklep Play) urządzenia stały się dla zachodnich konsumentów mało atrakcyjne. W 2020 roku Huawei został zmuszony do sprzedaży swojej budżetowej marki Honor konsorcjum z udziałem państwa, co miało zapewnić jej kontynuację biznesu bez obciążenia sankcjami. Przychody segmentu konsumenckiego spadły o 50% w 2021 roku.

Przełom w odbudowie nastąpił pod koniec 2023 roku, gdy Huawei niespodziewanie zaprezentował smartfon Mate 60 Pro z procesorem Kirin 9000s — układem wyprodukowanym przez SMIC w zaawansowanym jak na chińskie możliwości procesie technologicznym. To wydarzenie zaskoczyło obserwatorów branży i zademonstrował, że chińska firma potrafi projektować konkurencyjne chipy nawet w warunkach izolacji od zachodnich technologii.

Kolejne administracje USA — zarówno Bidena, jak i ponownie Trumpa — utrzymały i rozszerzyły sankcje, argumentując je względami bezpieczeństwa narodowego. Analitycy wskazują jednak, że istotną motywacją była również obawa przed technologiczną dominacją Chin w strategicznej dziedzinie sieci 5G.

Sprawa Meng Wanzhou

W grudniu 2018 roku w Kanadzie — na wniosek amerykańskiego Departamentu Sprawiedliwości — aresztowano Meng Wanzhou, dyrektorkę finansową Huawei i córkę założyciela firmy. Zarzuty dotyczyły oszustwa bankowego i łamania amerykańskich sankcji wobec Iranu. Sprawa wywołała poważny kryzys dyplomatyczny między Chinami a Kanadą — Pekin zatrzymał dwóch obywateli kanadyjskich pod zarzutem szpiegostwa w ruchu powszechnie interpretowanym jako odwet. Meng spędziła niemal trzy lata w areszcie domowym w Vancouver, zanim we wrześniu 2021 roku osiągnięto porozumienie i wszystkie strony zostały zwolnione. Dziś Meng Wanzhou pełni funkcję rotacyjnej przewodniczącej zarządu i CFO Huawei.

Sytuacja w Europie

Europa stała się areną regulacyjnej rywalizacji wokół Huawei. Wielka Brytania i Szwecja zdecydowały się na wykluczenie urządzeń Huawei z budowy sieci 5G. Niemcy długo wahały się, by ostatecznie zaostrzyć przepisy dotyczące dostawców sprzętu telekomunikacyjnego. W Hiszpanii operatorzy zaczęli rezygnować z anten Huawei w obawie przed utratą funduszy unijnych przeznaczonych na rozwój sieci. W marcu 2025 roku lobbyści Huawei zostali pozbawieni dostępu do Parlamentu Europejskiego w związku z aresztowaniami pracowników firmy podejrzewanych o łapówkarstwo i pranie pieniędzy.

Mimo tych trudności Huawei zachowuje pewną obecność w krajach Europy Środkowo-Wschodniej, choć wyraźnie osłabioną w porównaniu z latami szczytowej popularności.

Incydent w Polsce

W styczniu 2019 roku polska Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego aresztowała Wang Weijinga, dyrektora sprzedaży Huawei w Polsce, oraz byłego funkcjonariusza ABW Piotra D., stawiając im zarzuty szpiegostwa na rzecz Chin. Wang Weijing, wcześniej pracownik chińskiego konsulatu w Gdańsku, miał według prokuratury przez ponad siedem lat prowadzić działalność wywiadowczą pod przykryciem funkcji w Huawei, dążąc do wpływania na polski rząd w kwestiach infrastruktury technologicznej. Huawei natychmiast zwolnił Wang Weijinga, twierdząc, że jego działania „nie miały związku z firmą". Sprawa dodatkowo nadszarpnęła wizerunek firmy w regionie.

Huawei dziś i perspektywy na przyszłość

Mimo wieloletniej presji geopolitycznej Huawei pozostaje w solidnej kondycji finansowej. W 2024 roku przychody firmy wyniosły 862,1 mld juanów (ok. 118 mld USD), co stanowiło wzrost o 22,4% rok do roku i drugi najwyższy wynik w historii spółki. Zysk netto spadł co prawda o 28% (do 62,6 mld juanów) z powodu zwiększonych inwestycji i braku jednorazowych przychodów ze sprzedaży marki Honor w 2020 roku, ale wyniki operacyjne pozostają stabilne.

Kluczem do przetrwania była zdolność do szybkiej adaptacji i rozwój własnych technologii. Rynek chiński, generujący ponad 71% przychodów, stanowi bezpieczną bazę operacyjną, ale firma konsekwentnie dąży do odbudowy pozycji na rynkach zagranicznych.

Strategiczne kierunki rozwoju obejmują budowę wszechstronnego ekosystemu opartego na HarmonyOS — systemu, który ma łączyć nie tylko smartfony, ale też samochody, komputery, urządzenia domowe i infrastrukturę korporacyjną w jedną, spójną platformę cyfrową. Firma intensywnie rozwija się również w nowych sektorach — motoryzacji, energetyce (falowniki solarne, magazyny energii), cyfrowym zdrowiu — i buduje pozycję na rynkach wschodzących, m.in. w Afryce, Azji Południowo-Wschodniej, Ameryce Łacińskiej oraz na Bliskim Wschodzie.

Globalna sieć telekomunikacyjna – połączenia między kontynentami, światłowody i węzły danych symbolizujące wyzwania geopolityczne
Globalna sieć i wyzwania – wizualizacja światowych połączeń telekomunikacyjnych oraz napięć geopolitycznych wokół infrastruktury cyfrowej.
Wizualizacja poglądowa AI / faleinspiracji.pl / CC BY 4.0.

Huawei udowodnił, że potrafi przetrwać nawet najpoważniejsze kryzysy. Powrót firmy do segmentu flagowych smartfonów — m.in. dzięki przełomowi w produkcji własnych układów scalonych we współpracy z SMIC, mimo braku dostępu do najnowszych technologii litograficznych — jest jednym z najbardziej spektakularnych przykładów technologicznej adaptacji w historii globalnej branży ICT.

Podsumowanie

Huawei to przedsiębiorstwo bez precedensu na skalę światową. Firma, która zaczynała jako mały pośrednik handlowy w Shenzhen z kapitałem 21 tys. juanów, stała się symbolem technologicznego rozwoju Chin i jednym z największych innowatorów branży telekomunikacyjnej. Mimo sankcji, oskarżeń o szpiegostwo i systematycznego odcinania od zachodnich technologii, przedsiębiorstwo przeszło głęboką transformację — zbudowało własny system operacyjny, rozwinęło autorskie procesory i zdywersyfikowało działalność daleko poza tradycyjną telekomunikację.

Historia Huawei ilustruje również szerszy trend — rosnącą rolę chińskich firm technologicznych w globalnym łańcuchu wartości i narastające napięcie między Stanami Zjednoczonymi a Chinami o przywództwo technologiczne w XXI wieku. Sankcje, które miały sparaliżować firmę, w paradoksalny sposób przyspieszyły budowę niezależnego ekosystemu technologicznego — od chipów, przez system operacyjny, po usługi chmurowe i rozwiązania motoryzacyjne. Czy ten model okaże się trwały w dłuższej perspektywie — szczególnie na rynkach poza Chinami, gdzie brak usług Google i ograniczony dostęp do najnowszych chipów wciąż stanowią poważne bariery — pokaże czas.

Jedno pozostaje pewne: Huawei udowodnił, że konsekwentne inwestowanie w innowacje i zdolność do adaptacji potrafią przezwyciężyć nawet pozornie nieprzekraczalne przeszkody. Historia Rena Zhengfeia i jego firmy — od skromnego biura w Shenzhen do globalnego giganta z przychodami przekraczającymi 100 mld dolarów — pozostaje jedną z najbardziej niezwykłych opowieści w dziejach współczesnego biznesu technologicznego.

Literatura i źródła