Mruczący terapeuta. Co naprawdę wiadomo o felinoterapii w chorobie Alzheimera
Pamięć odchodzi pierwsza. Najpierw drobiazgi: nazwa ulicy, godzina wizyty, miejsce, w którym leżały klucze. Potem coraz trudniej połączyć twarz z imieniem lub nadążyć za dłuższym zdaniem. Z życia chorego nie ubywa jednak wszystkiego naraz ani w tym samym tempie. W 2014 roku zespół z University of Iowa opisał w piśmie „Cognitive and Behavioral Neurology" eksperyment, który dobrze to ilustruje. Siedemnastu osobom z rozpoznaniem prawdopodobnej choroby Alzheimera oraz dobranej grupie porównawczej pokazano zestawy filmowych fragmentów wywołujących smutek albo radość. Chorzy tracili pamięć obejrzanych scen niemal natychmiast, a mimo to wywołany nastrój utrzymywał się u nich nawet przez pół godziny, przy czym zależność okazała się odwrotna do intuicyjnej: im mniej pamiętali o smutnych filmach, tym dłużej trwał u nich smutek. Jedno badanie na kilkunastu osobach niczego nie przesądza. Wyniku nie da się czytać jako dowodu, że życie emocjonalne pozostaje nietknięte aż do końca choroby. Ma za to bardzo praktyczne przełożenie na opiekę: człowiek może nie pamiętać ani wizyty córki, ani awantury o kąpiel, a przez pewien czas nosić w sobie osad jednego albo drugiego. ...