Katastrofa

Kilka tygodni po eksplozji reaktora nr 4 trzeba było oczyścić dach sąsiedniego bloku z kawałków grafitu i szczątków rdzenia. Sprowadzono zaawansowane roboty sterowane zdalnie. Elektronika psuła się po kilkudziesięciu minutach — promieniowanie niszczyło obwody szybciej, niż operatorzy zdążyli wydać polecenia. Wysłano więc ludzi. Nazywano ich biorobotami. Każdy dostawał ołowianą osłonę, łopatę i odliczony czas: czterdzieści do dziewięćdziesięciu sekund. Wbiegał na dach, rzucał łopatą tyle radioaktywnego gruzu, ile zdążył, i biegł z powrotem. Za te sekundy na dachu wchłaniał dawkę promieniowania, jaką przeciętny człowiek pochłania w ciągu całego życia. ...

Czarnobylska Elektrownia Jądrowa nosiła imię Włodzimierza Lenina i miała stać się największym kompleksem jądrowym na świecie. Cztery bloki już pracowały, dwa kolejne były w budowie. Miasto Prypeć, zbudowane specjalnie dla pracowników, liczyło pięćdziesiąt tysięcy mieszkańców i sklepy lepiej zaopatrzone niż kijowskie. Wszystko to opierało się na reaktorach RBMK — radzieckim projekcie, który miał jedną fundamentalną wadę: gdy temperatura rosła, reaktor przyspieszał zamiast zwalniać. Im gorzej, tym szybciej. Żaden zachodni reaktor energetyczny tamtej epoki nie działał w ten sposób. ...

Dokładnie czterdzieści lat temu, w nocy z 25 na 26 kwietnia 1986 roku, o godzinie 1:23, dwie kolejne eksplozje rozerwały budynek czwartego bloku Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej imienia Włodzimierza Lenina. W promieniu kilku kilometrów spali ludzie — pracownicy elektrowni w swoich mieszkaniach w Prypeci, strażnicy na nocnych zmianach, rybackie rodziny w okolicznych wioskach. Nikt z nich nie wiedział, że właśnie zaczęło się wydarzenie, które na trwałe podzieli historię energetyki na „przed" i „po". ...