Od Szóstki do dwudziestu siedmiu. Jak Unia Europejska rosła wszerz i w głąb (1957–2026)
Traktaty rzymskie weszły w życie 1 stycznia 1958 roku i od tamtej pory ani razu nie przetrwały dekady bez poprawek. Traktat fuzyjny, luksemburski i brukselski traktat budżetowy, Jednolity Akt Europejski, Maastricht, Amsterdam, Nicea, Lizbona. Osiem poważnych rewizji prawa pierwotnego w pół wieku, do tego siedem traktatów akcesyjnych, jeden traktat o wyjściu Grenlandii i jedna umowa o wystąpieniu państwa członkowskiego. Konstrukcja europejska nigdy nie doczekała się odbioru technicznego. Rusztowania stoją. Historię tych niemal siedemdziesięciu lat porządkują dwie równoległe dynamiki. Pierwsza z nich to poszerzanie, czyli przyjmowanie nowych państw. Druga to pogłębianie, czyli przekazywanie wspólnym instytucjom kolejnych dziedzin, w których wcześniej decydowały wyłącznie stolice narodowe. Obie rzadko szły równym krokiem. Zwykle jedna wymuszała drugą: perspektywa przyjęcia kolejnych członków uruchamiała reformę instytucji, a reforma instytucji otwierała drogę następnej fali akcesji. O tym, jak w ogóle powstał fundament, na którym to wszystko stanęło, pisaliśmy w pierwszej części cyklu. ...