Prawo

Konstytucje pisze się na początku. Są aktem założycielskim, obietnicą, że od tej chwili wszystko będzie inaczej. Tak było w Filadelfii w 1787 roku, gdzie kilkudziesięciu mężczyzn w szczelnie zamkniętej sali spierało się o kształt państwa, które dopiero stawało na nogi. Cztery lata później w Warszawie też pisano konstytucję. Ale ci, którzy ją tworzyli, nazwali ją „ostatnią wolą i testamentem gasnącej Ojczyzny". Testament. Nie akt narodzin — akt pożegnania. Dokument pisany z pełną świadomością, że może nie przetrwać dłużej niż kilka sezonów. Że sąsiednie mocarstwa traktują polską suwerenność jak tymczasową niedogodność. Że część własnych elit pojedzie do Petersburga prosić carycę o wojsko przeciwko własnemu państwu. ...

W ciągu zaledwie czterech lat — między 1787 a 1791 rokiem — dwa narody po przeciwnych stronach Atlantyku napisały dokumenty, które czerpały z tych samych filozofów, odpowiadały na te same pytania i wyobrażały sobie podobny porządek świata. Jeden z tych dokumentów obowiązuje do dziś. Drugi przetrwał czternaście miesięcy. Różnica między nimi nie leżała w jakości myśli, lecz w glebie, na której ta myśl miała zakiełkować. Jedno oświecenie, dwie kartki Monteskiusz, Locke, Rousseau — te trzy nazwiska przewijały się zarówno w salach Filadelfii, jak i w gabinetach warszawskiego Zamku Królewskiego. Trójpodział władzy, suwerenność ludu, prawa naturalne jednostki — oświeceniowy pakiet idei był w drugiej połowie XVIII wieku walutą obowiązującą po obu stronach oceanu. ...

Latem 1787 roku w Filadelfii panował nieznośny skwar. Okna Pennsylvania State House (dziś znany jako Independence Hall) zamknięto szczelnie, by rozmowy toczące się w środku nie wydostały się na ulicę. Pięćdziesięciu pięciu mężczyzn w kaftanach z grubego sukna spierało się przez blisko cztery miesiące o to, jak urządzić państwo, które ledwie co wyszło z wojny o niepodległość. Trzy i pół roku później, wczesnym rankiem 3 maja 1791 roku, w Warszawie inni mężczyźni zbierali się w pośpiechu na Zamku Królewskim, wiedząc, że mają kilka godzin, zanim wrogowie reformy zorientują się, co się święci. Jedni i drudzy chcieli napisać historię. Jednym się to udało w sposób, który przetrwał wieki. Drugim — na czternaście miesięcy. ...

W normalnym państwie polityk walczy o przedłużenie mandatu. Nikt nie pyta dlaczego — to tak oczywiste, że nie wymaga uzasadnienia. Rezygnacja z władzy jest anomalią. Trzymanie się jej — normą. A teraz wyobraźmy sobie odwrócenie. Parlament, w którym oddanie władzy jest opłacalne, a próba jej zatrzymania kosztuje. Nie metaforycznie. Finansowo. Umową notarialną, podpisaną przed wyborami, z karami, które sprawiają, że złamanie słowa jest po prostu nieopłacalne. Brzmi jak prowokacja intelektualna, ale kryje się w tym coś poważniejszego niż gra myślowa. Polska konstytucja z 1997 roku jest technicznie porządnym dokumentem. Kryzys, w który wpadł polski ustrój, nie wynikał z błędów w tekście — wynikał z braku woli jego przestrzegania. Nowy tekst, choćby doskonały, tego nie naprawi. ...

W polskiej debacie o kryzysie konstytucyjnym dominuje jedno pytanie: co zmienić? Ile izb parlamentu, jak powoływać sędziów, czy wzmocnić prezydenta, czy go osłabić. Setki analiz proponują odpowiedzi na te pytania — mądre, wyważone, ekspercko przygotowane. I każda z nich rozbija się o tę samą ścianę: kto to pisał i komu ma służyć? To nie jest pytanie złośliwe. To pytanie, które ujawnia głębszy problem — taki, którego żadna konkretna reforma treści konstytucji nie rozwiąże. ...

Są momenty w historii państw, gdy spory polityczne przestają dotyczyć polityki. Gdy dwie strony konfliktu nie kłócą się już o to, co zrobić z władzą, lecz o to, kto w ogóle ma prawo jej używać i na jakiej podstawie. Polska tkwi w takim momencie od przynajmniej dekady, a wyjście z niego nie jest kwestią kolejnych wyborów ani kolejnej koalicji. Wymaga czegoś rzadszego i trudniejszego: przemyślenia od podstaw, jak zaprojektować sam proces tworzenia nowego porządku. ...

Wyobraź sobie alarm przeciwpożarowy, który milczy podczas siedmiu na dziesięć pożarów, ale budzi cię w co piątą spokojną noc. Nie kupiłbyś takiego czujnika. A gdyby ktoś zamontował go w twoim szpitalu? Dokładnie to zrobił Epic Sepsis Model — system wykrywania sepsy wdrożony w setkach amerykańskich placówek medycznych. Nie rozpoznawał choroby u dwóch trzecich pacjentów, u których rzeczywiście się rozwijała. Jednocześnie zasypywał personel fałszywymi alarmami. Nikt go celowo nie zaprogramował, żeby zawodziła. Po prostu uczył się ze wzorców, których ludzie nie kontrolowali — i podejmował decyzje, których nikt świadomie nie podjął. ...

Algorytm nie musi być złośliwy, żeby wyrządzić szkodę. Wystarczy, że uczy się ze świata takim, jaki jest — z jego nierównościami, uprzedzeniami i ślepymi plamami. System rekrutacyjny wytrenowany na dekadzie danych korporacyjnych zaczyna karać kobiece CV. Algorytm szpitalny mierzący wcześniejsze wydatki na leczenie zamiast stanu zdrowia systematycznie odsuwał czarnoskórych pacjentów od opieki. Żaden człowiek nie podjął tych decyzji. A jednak decyzje zapadły — cicho, automatycznie, na skalę przemysłową. To właśnie dlatego regulacje sztucznej inteligencji stały się jednym z najważniejszych pól legislacyjnych dekady. Ale sposób, w jaki trzy największe potęgi gospodarcze próbują okiełznać tę technologię, mówi więcej o ich wizji świata niż o samej AI. ...

W 2014 roku zespół inżynierów Amazona zbudował algorytm, który miał automatycznie oceniać CV kandydatów do pracy. System uczył się na podstawie dziesięciu lat historycznych danych o zatrudnieniu — a ponieważ branża technologiczna jest zdominowana przez mężczyzn, szybko nauczył się traktować męskie życiorysy jako wzorcowe. Obniżał punktację za słowo „women’s" w nazwie organizacji studenckiej. Karał absolwentki uczelni kobiecych. Amazon porzucił projekt w 2017 roku, a firma oficjalnie oświadczyła, że narzędzie nigdy nie było stosowane w realnej rekrutacji. Ale sam fakt, że algorytm wytrenowany na danych korporacji z listy Fortune 500 odtworzył i wzmocnił płciowe uprzedzenia — bez niczyjej złośliwej intencji — mówi o problemie więcej niż jakiekolwiek teoretyczne rozważania. ...

24 czerwca 2022 roku Sąd Najwyższy Stanów Zjednoczonych unieważnił precedens Roe v. Wade, kończąc niemal pół wieku konstytucyjnych gwarancji prawa do aborcji. Decyzja ta – podjęta w sprawie Dobbs v. Jackson Women’s Health Organization – oddała władztwo nad regulacjami aborcyjnymi w ręce poszczególnych stanów, wywołując polityczną burzę, protesty i natychmiastowe zmiany legislacyjne w całym kraju. Trzy lata później, w czerwcu 2025 roku, można już dostrzec pierwsze trwałe skutki tej decyzji – zarówno w liczbach, jak i w codziennych doświadczeniach Amerykanek. ...