W piątek 14 sierpnia 2026 roku, dziesięć dni po śmierci Andrzeja Morozowskiego, na warszawskich Powązkach Wojskowych rozległy się oklaski. Na wzór włoskiego zwyczaju tak właśnie żegnano na koniec ceremonii dziennikarza, który przez ćwierć wieku bywał w polskich domach codziennym gościem. Uroczystość zaczęła się o dziesiątej i miała charakter otwarty, więc obok rodziny, kolegów z redakcji i polityków przyszli także widzowie z którymi się spotykał po drugiej stronie odbiornika. Po części publicznej urnę z prochami przewieziono na cmentarz w Pyrach przy ulicy Farbiarskiej. Pochówek odbył się już bez kamer, zgodnie z wolą rodziny.

Andrzej Morozowski zmarł 4 sierpnia 2026 roku po długiej chorobie nowotworowej. Miał 69 lat. Informację podał najpierw ksiądz Kazimierz Sowa, a o wpół do piątej Tomasz Sianecki przekazał ją na antenie widzom TVN24.

Należał do pierwszego pokolenia reporterów politycznych wolnej Polski i do ludzi, bez których trudno opowiedzieć historię polskiego dziennikarstwa po 1989 roku. Nie dlatego, że był najgłośniejszy. Raczej dlatego, że nie musiał być.

Morozo

W redakcji od dawna nie używano nazwiska. Mówiono „Moroz”, częściej „Morozo”.

Adam Pieczyński, redaktor naczelny TVN24 od 2001 do 2019 roku, napisał po jego śmierci, że Morozowski był pierwszym znanym dziennikarzem, który zdecydował się dołączyć do tworzącego się zespołu nowej stacji. Pod koniec 2000 roku kanał informacyjny istniał głównie w planach: puste korytarze, niewielka grupa ludzi i projekt bez gwarancji powodzenia. Morozowski miał wtedy czterdzieści trzy lata, dekadę pracy w jednym z najważniejszych polskich newsroomów radiowych i pozycję, która pozwalała mu niczego nie ryzykować.

Zaryzykował. Według Pieczyńskiego zdecydowało o tym połączenie dwóch cech: ciągnęło go do spraw nowych i niepewnych, a przy tym był niepoprawnym optymistą. Odchodząc, zachował lojalność wobec kolegów z radiowej redakcji informacyjnej. Sporą grupę z nich ściągnął zresztą później do nowej stacji.

Swoje dwudzieste piąte urodziny stacja obchodziła kilka dni po jego śmierci.

Dom, w którym mieściło się pół wieku polskiej historii

Andrzej Morozowski urodził się 13 czerwca 1957 roku w Warszawie i z tym miastem był związany przez całe życie. Jego rodzinny życiorys nie mieści się w wygodnych politycznych szufladkach.

Ojciec, Mordechaj Mozes, po wojnie występujący jako Mieczysław Morozowski, pochodził z bardzo biednej żydowskiej rodziny z Mińska Mazowieckiego. Dziadek dziennikarza, Juda, dzierżawił tam piekarnię. Ojciec walczył we wrześniu 1939 roku w kampanii obronnej, a po klęsce uciekł do Związku Radzieckiego, bo jako Żyd i komunista spodziewał się tam bezpieczeństwa. Pracował w kopalni, potem trafił do armii generała Andersa. Po powrocie do kraju znalazł zatrudnienie w archiwum Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego i tam, już jako dorosły człowiek, zrobił maturę. Odszedł stamtąd w 1956 roku, po wydarzeniach poznańskich. Kolejne dwanaście lat spędził jako magazynier w zakładzie produkującym elektronikę wojskową.

Matka była polonistką i uczyła w liceum. Sam Morozowski opisywał ją z charakterystyczną dla siebie ironią: ideowa komunistka wywodząca się z rodziny o tradycjach endeckich.

Pod jednym dachem spotkały się zatem bieda przedwojennego miasteczka, komunizm, armia Andersa, aparat bezpieczeństwa, polski nacjonalizm, Październik 1956 i wreszcie Marzec 1968. Ten ostatni Morozowski zapamiętał osobiście, bo miał już wtedy jedenaście lat.

O żydowskim pochodzeniu ojca dowiedział się przy rodzinnym stole, od matki, w atmosferze, którą po latach określał jako straszliwy wstrząs. Miało to swój kontekst: w szkole zwrot „ty Żydzie” był popularnym sposobem dokuczenia koledze. Antysemicka kampania władz uderzyła w rodzinę bezpośrednio. Matka straciła pracę w liceum z powodu męża i przeszła do świetlicy w podstawówce, ojciec także zmienił zatrudnienie. W 1968 roku zmarła też siostra ojca, dwudziestoczterolatka, która przedawkowała leki. Po latach dziennikarz mówił, że najprawdopodobniej odebrała sobie życie pod wpływem tego, co spadło wówczas na rodzinę.

W domu toczyły się awantury o wyjazd. Ojciec chciał emigrować, matka nie. Pojawił się nawet pomysł, że ojciec wyjedzie sam i ściągnie resztę rodziny później. Ostatecznie został w Polsce, a Morozowscy nie wyjechali. Mechanizm, jakim państwo pozbywało się wtedy własnych obywateli, opisano szerzej w naszym materiale o drugiej połowie lat sześćdziesiątych w PRL.

Sztandaru z tego doświadczenia nie zrobił, choć nigdy go nie ukrywał. W rozmowie z „Newsweekiem” tłumaczył, że mówił o pochodzeniu otwarcie z powodów całkiem praktycznych: miał dość sytuacji, w których ludzie w jego obecności opowiadali antysemickie żarty. Postanowił zrobić ruch, po którym nikt nie robił tego przy nim. Wspominał też, że podszedł do niego kiedyś nieznajomy poseł i przyznał, że sam jest pochodzenia żydowskiego, lecz nigdy by się do tego nie przyznał publicznie, bo przepadłby w wyborach.

Człowiek z taką historią rzadko wierzy, że biografię da się streścić jednym przymiotnikiem. Dla przyszłego dziennikarza politycznego była to lekcja użyteczna.

Teatrolog na sejmowym korytarzu

Nie studiował dziennikarstwa ani politologii. Maturę zdał w 1976 roku w XVII Liceum Ogólnokształcącym imienia Andrzeja Frycza Modrzewskiego, a pięć lat później odebrał dyplom Wydziału Wiedzy o Teatrze warszawskiej Akademii Teatralnej. Pierwszą redakcją w jego życiorysie był dwutygodnik „Hejnał Mariacki”, wydawany przez Chrześcijańskie Stowarzyszenie Społeczne.

Do polityki wszedł najpierw od strony uczestnika. Podczas wyborów czerwcowych 1989 roku był mężem zaufania strony solidarnościowej, a następnie pracował w Obywatelskim Klubie Parlamentarnym. Poznał tam ludzi, którzy dopiero mieli zbudować polską scenę polityczną. Kilka lat później to on zadawał im przed kamerą pytania, na które woleli nie odpowiadać.

Od 1990 do 2000 roku pracował w Radiu Zet, które nazywał swoim matecznikiem. Należał do współzałożycieli rozgłośni, nadającej początkowo pod nazwą Radio Gazeta, i przez całą dekadę był jednym z jej głównych reporterów politycznych. Równolegle współpracował z Telewizją Polską jako reporter sejmowy „Teleexpressu”. W latach dziewięćdziesiątych pojawiał się także w Polsacie, gdzie prowadził „Ring” i „Polityczne Graffiti”.

Parlament stawał się wtedy miejscem prawdziwego sporu. Partie powstawały i znikały, koalicje rozpadały się w ciągu miesięcy, reguły nowej demokracji dopiero się kształtowały.

Reporter sejmowy nie siedział przed monitorem. Musiał być na miejscu, a technika wymagała siły fizycznej. Morozowski wspominał, że zjawiał się w parlamencie przed ósmą, zanim dotarli tam posłowie, i taszczył ciężką metalową skrzynię z lampami do oświetlania korytarzy, operator niósł kamerę, statyw i mikrofony, a potem obaj rozwijali kable łączące kamerę z wozem transmisyjnym i układali je tak, żeby nikomu nie przeszkadzały. Tomasz Sianecki dorzucał do tego obrazu jeszcze jeden szczegół: w połowie lat dziewięćdziesiątych Morozowski był pierwszą osobą, która chodziła po Sejmie z walizką telefoniczną.

Czerwiec 1992 roku, czyli dni nazwane później „nocą teczek”, zastał go już w roli reportera najlepiej zorientowanego w tym, co dzieje się za drzwiami gabinetów. Konrad Piasecki, który wszedł wtedy do Sejmu jako początkujący dziennikarz, wspominał niedawno, że to właśnie Morozowski dostarczał wówczas najwięcej świeżych informacji. Piasecki opisywał tamtą atmosferę rzeczowo: koperty z listą dostarczono szefom klubów przed południem, nazwiska zaczęły wyciekać niemal natychmiast, a po gmachu krążyła wieść o drugim spisie, przekazanym najważniejszym osobom w państwie.

Podstawowym narzędziem dziennikarza politycznego była wtedy własna siatka źródeł i zaufanie budowane latami. Morozowski znał polityków, ale znajomość nie oznaczała pobłażliwości. Ta różnica stała się później fundamentem jego stylu.

Ryzyko, które nazywało się TVN24

Na przełomie wieków całodobowej telewizji informacyjnej w Polsce po prostu nie było. Pomysł kanału zajmującego się wiadomościami przez dwadzieścia cztery godziny na dobę wielu ludziom branży nie wydawał się oczywistym sukcesem.

Rozpoznawalny reporter Radia Zet mógł spokojnie zostać tam, gdzie był. Przeszedł do zespołu budującego TVN24, który wystartował w 2001 roku. Po latach przyznawał, że zdecydował się bez wahania, choć sceptyczni koledzy pukali się w głowę. Uważał, że w kraju tak rozpolitykowanym jak Polska ogólnopolska stacja skoncentrowana na wiadomościach, publicystyce i dokumencie musi znaleźć widza.

Miał rację. Maciej Sojka, prezes TVN24 w latach 2001-2005, wspomina, że Morozowski doradzał mu jeszcze przed formalnym przejściem do stacji, pilnował, żeby projekt nie rozjechał się z założeniami, i należał do garstki osób, które wymyśliły, jak to wszystko ma wyglądać.

Z czasem znakiem rozpoznawczym stała się jego mimika. Uniesiona brew, półuśmiech, sekunda milczenia przed kolejnym pytaniem.

Zaczynał w TVN24 jako reporter sejmowy, potem prowadził i współprowadził kolejne programy publicystyczne: „Skaner polityczny”, „Bohatera tygodnia”, „Studio 24”, „Kuluary”, „Rozmowę bardzo polityczną” i „Prześwietlenie”. To ostatnie współtworzył od czerwca 2004 roku z Tomaszem Sekielskim i właśnie ono przyniosło obu rozpoznawalność wykraczającą daleko poza kanał tematyczny.

„Teraz my!” i taśmy, które zobaczyła Polska

Jesienią 2005 roku Morozowski i Sekielski przeszli na główną antenę TVN z autorskim programem „Teraz my!”. Prowadzili go wspólnie do 2010 roku.

Polska polityka znajdowała się wtedy w stanie ciągłego kryzysu. Rząd Prawa i Sprawiedliwości opierał się na trudnym układzie z Samoobroną i Ligą Polskich Rodzin, a gdy koalicja zaczęła się rozpadać, trwały rozmowy mające zapewnić większość parlamentarną.

Po konferencji, na której Andrzej Lepper mówił o propozycjach składanych posłom jego partii, dziennikarze zwrócili się do wiceprzewodniczącego Samoobrony Janusza Maksymiuka z pomysłem nagrania takich negocjacji. Maksymiuk skontaktował ich z posłanką Renatą Beger. Sprzęt należał do TVN. Pierwsze podejście, z kamerą ukrytą w torebce posłanki, nie udało się z powodów technicznych, więc kamery zamontowano w jej pokoju.

26 września 2006 roku TVN wyemitował nagrania. Widzowie zobaczyli rozmowy Renaty Beger z ministrami w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, Adamem Lipińskim i Wojciechem Mojzesowiczem. Tematem były korzyści, jakie posłanka wraz z pięciorgiem innych parlamentarzystów miała uzyskać za wystąpienie z Samoobrony i poparcie rządu. Beger zabiegała o stanowisko sekretarza stanu w Ministerstwie Rolnictwa i Rozwoju Wsi, a gdy zażądała pisemnej gwarancji premiera, Lipiński zapewniał, że akurat to nie stanowi problemu. Padła też kwestia weksli, którymi związani byli posłowie Samoobrony, a Lipiński sugerował, że teoretycznie dałoby się stworzyć fundusz na ich spłatę.

Materiał wywołał kryzys polityczny, który przeszedł do historii jako afera taśmowa. Śledztwo prokuratorskie ostatecznie umorzono wobec braku znamion przestępstwa obietnicy korzyści majątkowej, ale polityczne skutki nagrań okazały się trwalsze niż prawne.

Wybuchła też dyskusja o granicach dziennikarskiej prowokacji, a środowisko podzieliło się w ocenach. Zarząd Główny Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich wydał oświadczenie krytykujące dziennikarzy TVN. Morozowski zwrócił wtedy legitymację organizacji. Bronił się prosto: patrzenie politykom na ręce nie jest jego zdaniem wbrew etyce dziennikarskiej.

Za rok 2006 obaj z Sekielskim otrzymali tytuł Dziennikarza Roku w konkursie Grand Press. Wcześniej, w 2005 roku, dostali Wiktora w kategorii najbardziej ceniony dziennikarz, wspólnie z Andrzejem Turskim. W 2006 roku przyznano im również Nagrodę imienia Andrzeja Woyciechowskiego za jeden z odcinków „Teraz my!”. Do tego doszły Telekamery w kategorii publicystyka w latach 2007 i 2008 oraz MediaTor 2007.

Dziś, po dwóch dekadach kamer w telefonach i przecieków z komunikatorów, trudno odtworzyć siłę tamtych obrazów. W 2006 roku widz po raz pierwszy zobaczył polityczne negocjacje bezpośrednio, bez pośrednictwa relacji uczestnika i bez dziennikarskiej rekonstrukcji.

Trudne pytanie nie musi być krzykiem

Telewizyjna publicystyka bardzo łatwo myli agresję z dociekliwością. Prowadzący przerywa, gość podnosi głos, drugi gość mówi jednocześnie, a fragment trafia potem do sieci jako „masakra” albo „zaoranie”.

Sam należał do innej szkoły, co wcale nie znaczy, że jego programy przypominały spokojne konwersatorium.

Do najostrzejszego spięcia doszło w kwietniu 2006 roku, po wydaniu „Teraz my!” z udziałem Andrzeja Leppera. Ówczesny wicemarszałek Sejmu i przewodniczący Samoobrony poczuł się oszukany, bo w studiu zamiast rozmowy w cztery oczy zastał byłych parlamentarzystów swojej partii oskarżających jej kierownictwo o pobieranie nielegalnych opłat za miejsca na listach wyborczych. Nazajutrz stwierdził publicznie, że jest cierpliwy i że Morozowski „nie dostał w papę za to, co zrobił”. Stacja zażądała przeprosin i wyraziła nadzieję, że polityk porzuci język przemocy. Morozowski skomentował sprawę jednym zdaniem, odmawiając wdawania się w dyskusję na tym poziomie. Dzień później Lepper przeprosił obu dziennikarzy i zapewnił, że nie stosuje języka przemocy.

Konflikt nie był jednak celem samym w sobie, bo najciekawsza w tej pracy pozostawała zawsze odpowiedź rozmówcy.

Wykształcenie teatrologa okazało się przy tym zaskakująco użyteczne. Polityka ma role, dekoracje, kulisy, wejścia i zejścia, starannie przygotowane kwestie oraz aktorów, którzy czasem tak przywykają do swoich postaci, że zaczynają wierzyć we własny scenariusz. Morozowski znał ten teatr, lecz ciekawiło go przede wszystkim zaplecze sceny.

Jego podstawowym narzędziem była wiedza. Pamiętał wcześniejsze deklaracje rozmówcy, układ sił w partii, historię sporu, nazwiska ludzi z drugiego szeregu. Wiedział, kiedy odpowiedź omija pytanie.

Zwracał też uwagę na paradoks swojego zawodu. Powtarzał, że rozmowy pozornie najłatwiejsze bywają najtrudniejsze. Argumenty pojawiają się naturalnie wtedy, gdy dziennikarz się z kimś nie zgadza, natomiast wywiad z osobą o poglądach bliskich prowadzącemu łatwo zamienia się w serię wzajemnych potwierdzeń.

W 2021 roku, odpowiadając na pytania internautów w cyklu „Ty pytasz, TVN24 odpowiada”, mówił o swoich gościach bez cienia protekcjonalności. Przyznawał, że naprawdę ich lubi i że rozmawia się z nimi miło, choć ideologicznie dzieli ich mnóstwo rzeczy, co jednak nie zwalnia go z obowiązku wysłuchania każdego.

Ten sam elementarz opisywał w innym miejscu jeszcze prościej. Pokazać racje obu stron sporu, zapraszać rozmówców i ekspertów z różnych środowisk, nie mieszać informacji z publicystycznym komentarzem. Wspominał też, że gdy stawiał pierwsze kroki w zawodzie, podziały w środowisku nie były tak głębokie jak dziś, istniało też grono polityków szanowanych przez wszystkich.

Zawód traktował przy tym jako powinność. W tekście na dwudziestolecie TVN24 mówił wprost, że dziennikarstwo było dla niego poczuciem misji opartym na przeświadczeniu, iż jednym z filarów demokracji jest obiektywna informacja mająca odzwierciedlenie w faktach. Dodawał, że praca w newsach zawsze była jego marzeniem.

„Tak jest”

Od 2010 roku najważniejszym programem Morozowskiego było „Tak jest”, nadawane w TVN24 od poniedziałku do piątku o osiemnastej. Formuła nie miała w sobie nic efektownego: aktualny temat, politycy, eksperci, rozmowa, około dwudziestu minut na wątek. Ciężar spoczywał na prowadzącym.

Przez szesnaście lat, od premiery w 2010 roku aż po ostatnie wydanie z jego udziałem wiosną 2026, program obrósł stałą publicznością i wpisał się w wieczorny rytm dnia tych widzów, którzy o osiemnastej włączali telewizor niemal odruchowo.

Przez ten czas przychodziły i odchodziły rządy, zmieniały się sejmowe większości oraz lokatorzy Pałacu Prezydenckiego, wybuchały nowe kryzysy. Prowadzący pozostawał przy stole.

Miał poglądy i widzowie doskonale je znali. TVN24 z czasem samo stało się uczestnikiem ostrego sporu o media, którego kulminacją była przewlekła procedura przedłużenia koncesji stacji w 2021 roku i przyjęta wtedy przez Sejm nowelizacja ustawy o radiofonii i telewizji, zawetowana ostatecznie przez prezydenta. Próba przedstawienia Morozowskiego jako beznamiętnego arbitra stojącego ponad polityką byłaby więc fałszem.

A jednak do jego programu przychodzili ludzie z bardzo różnych środowisk, i to właśnie oni sporo mówili o nim po śmierci. Władysław Kosiniak-Kamysz zwrócił uwagę, że Morozowski umiał zadać trudne pytanie, nie podnosząc przy tym głosu, i że różnica poglądów nie zwalniała go z szacunku wobec rozmówcy. Krzysztof Gawkowski zapamiętał go jako zawsze przygotowanego, uważnego i wymagającego, ale szanującego rozmówcę. Miłosz Motyka napisał krótko o znakomitym dziennikarzu i świetnym rozmówcy. Włodzimierz Czarzasty nazwał go symbolem najlepszego polskiego dziennikarstwa, a Donald Tusk napisał o dziennikarzu myślącym, krytycznym i na wskroś przyzwoitym. O klasie dziennikarza więcej mówi zresztą gotowość jego przeciwników do rozmowy niż komplementy ludzi myślących tak samo jak on.

Adam Pieczyński opisał „Tak jest” jako mądrą, inteligencką odpowiedź na marność świata. Program dawał szansę na długie rozmowy o polityce i o sprawach zupełnie innych, a przy tym odniósł sukces oglądalnościowy.

Choroba i powrót

Z anteny znikał już wcześniej. Dwa lata przed śmiercią nie było go przez dwa miesiące, a wracając, dziękował widzom za wsparcie i mówił, że świadomość, iż tyle osób trzyma za niego kciuki, dodała mu sił. Jak wspominała Justyna Dobrosz-Oracz, długo zastanawiał się, czy mówić publicznie o tym, z czym się zmaga.

W drugiej połowie 2025 roku przestał się pojawiać na dłużej. Program prowadzili wtedy na zmianę Agata Adamek, Radomir Wit i Mateusz Bigda. Widzowie pytali, kiedy wróci. Redakcja nie ujawniała szczegółów.

5 marca 2026 roku Morozowski ponownie usiadł w studiu „Tak jest”. Był wyraźnie szczuplejszy. Zaczął od wyjaśnienia, że przez ponad pół roku nie było go na antenie, ponieważ walczył z nowotworem. Dodał, że stan zdrowia pozwala mu prowadzić program, choć nie w pełnym wymiarze, i że będzie starał się spotykać z widzami jak najczęściej. Na koniec podziękował wszystkim, którzy mu kibicowali, po czym przeszedł do rozmowy z gośćmi.

Rodzaju choroby nigdy publicznie nie ujawnił.

W kolejnych miesiącach pojawiał się na antenie rzadziej, a po raz ostatni poprowadził program 16 kwietnia. Ile go to kosztowało, wiedzieli tylko najbliżsi. Jego żona, dziennikarka Agata Nowakowska, napisała w liście odczytanym podczas pogrzebu przez swojego brata, że przez ostatnie miesiące mąż zwykle źle się czuł i dużo spał, ale w czwartkowy poranek przed programem prostował się, mówił mocniejszym głosem i poruszał raźniej. Potem choroba znowu dawała znać o sobie. Dodała, że podziwiała go za odwagę.

Zmarł niespełna cztery miesiące później, we wtorek 4 sierpnia.

Powązki, 14 sierpnia

Uroczystość na Powązkach Wojskowych prowadził Tomasz Sianecki. Otworzyło ją Warszawskie Combo Taneczne Jana Emila Młynarskiego utworem „Graj, skrzypku, graj”. Wybór nie był przypadkowy. Sianecki wyjaśnił, że Morozowski uwielbiał ten zespół i Mieczysława Fogga, słuchał ich w samochodzie, a wczesne niedzielne popołudnia starał się rezerwować na radiową audycję Młynarskiego w Trójce. Stamtąd, jak przypuszczał, wziął się też kojarzący się z warszawskim folklorem kaszkiet, który dziennikarz nosił namiętnie.

Sianecki poprosił zebranych, żeby nie utrwalali sobie obrazu, który mają w głowach. Mówił, że po latach pracy na oczach widzów każdy może mieć własne, niekoniecznie prawdziwe wyobrażenie o Morozowskim, a on sam do niedawna widział w koledze typową ciamciaramcię, dopóki nie okazało się, że ten ma wielką skrzynkę z narzędziami i potrafi się nimi posługiwać. Na koniec swojego wystąpienia, ze łzami w oczach, powiedział do zmarłego po imieniu, że go kocha.

Brygida Grysiak, zastępczyni redaktora naczelnego TVN24, przypomniała zdanie, które Morozowski powtarzał: dziennikarstwo musi mieć duszę. Mówiła, że zostaną z nią te słowa oraz błysk w jego oczach z czasu, gdy prowadził ukochany program, będąc już bardzo osłabionym. W tej słabości widziała ogromną siłę i walkę o każde kolejne wydanie. Dodała, że uważał dziennikarstwo oparte na wartościach za dziś potrzebniejsze niż kiedykolwiek, bo prawda jest pod presją dezinformacji, propagandy i algorytmów. Wątek, o którym pisaliśmy szerzej w tekście o erze post-prawdy, wrócił w jednej z ich ostatnich rozmów.

Sandra Samos, wydawczyni „Tak jest”, mówiła, że praca z Morozowskim była radością, choć nie zawsze łatwą. Zapamiętała go jako człowieka wewnątrzsterownego, myślącego poza schematem, który sam ustalał hierarchię tematów i nie czekał na podpowiedzi, czym powinien się zainteresować. Kiedy uznał, że jakiś temat trzeba opowiedzieć, potrafił wiercić dziurę w brzuchu, aż dopiął swego. Podkreśliła też, że mimo poważnego traktowania świata nigdy nie pozwolił, by powaga odebrała mu ciekawość i poczucie humoru.

Głos zabrały również Małgorzata Łaszcz, prowadząca „Lożę prasową”, oraz Dominika Wielowieyska z „Gazety Wyborczej”. Łaszcz mówiła o człowieku, któremu ufała bez zastrzeżeń. Mogła z nim przegadać każdą sprawę, mając pewność, że nie zawiedzie, nie zrani i nie wyśmieje. Na antenie bywał ostry, poza nią łagodny i życzliwy.

Wśród żałobników znaleźli się między innymi Edward Miszczak, Monika Olejnik, Katarzyna Kolenda-Zaleska, Justyna Pochanke, Piotr Kraśko i Adam Michnik. Uroczystość transmitowała TVN24.

Wspomnienia

Wspomnienia, które pojawiły się po jego śmierci, są zaskakująco zgodne i rzadko dotyczą wyłącznie nagród albo taśm.

Pieczyński pamięta ciekawość, dziennikarską i po prostu ludzką, oraz głośny śmiech na korytarzu redakcji. Michał Wójcik nazwał Morozowskiego latarnią morską w świecie chaosu. Konrad Piasecki ujął to jeszcze krócej: „Andrzej to była historia dziennikarstwa w wolnej Polsce”. Agata Nowakowska napisała o wielkiej pogodzie ducha męża, o tym, że nie wracał myślami do gorszych chwil, miał dla ludzi dużo wyrozumiałości, a jego śmiech był głośny i zaraźliwy. Ojcostwo uważał za jedno z najważniejszych doświadczeń swojego życia.

Publicznie mówił także o rzeczach, o których wiele osób z ekranu milczy: o dysleksji, o żydowskich korzeniach w czasach, gdy bywało to kosztowne, wreszcie o chorobie, kiedy uznał, że widzom należy się wyjaśnienie.

Telewizja ma szczególną właściwość. Po wielu latach obecności człowiek na ekranie zaczyna należeć trochę do wszystkich. Widz zna jego twarz, sposób mówienia, gesty, nawet grymas pojawiający się sekundę przed pytaniem, i spotyka się z nim częściej niż z częścią dalszej rodziny.

Przez ćwierć wieku zaglądał do polskich mieszkań pięć razy w tygodniu. Nie miał głosu stworzonego do przemówień ani ambicji budowania wizerunku gwiazdy. Nigdy też nie próbował wyglądać na ważniejszego od tematu, którym akurat się zajmował. Miał okulary, charakterystyczne skupienie i coś, czego nie da się wyćwiczyć na kursie wystąpień przed kamerą: autentyczne zainteresowanie odpowiedzią.

Zaczynał pracę w świecie dalekopisów, telefonów stacjonarnych i kamer wymagających kilkuosobowej ekipy. Kończył w epoce transmisji ze smartfona, sztucznej inteligencji i polityków, którzy nie potrzebują dziennikarza, by codziennie komunikować się z milionami odbiorców. Technicznie były to dwa różne zawody, choć istota pozostała ta sama. Trzeba wiedzieć, o co zapytać, i naprawdę słuchać odpowiedzi. Wychwycić moment, w którym rozmówca ucieka. Znać fakty lepiej niż osoba siedząca po drugiej stronie stołu i zachować dość dystansu do własnych przekonań, żeby ciekawość nie ustąpiła miejsca kazaniu. W realiach opisanych przez nas w tekście o anatomii współczesnej dezinformacji lista tych wymagań rośnie z każdym rokiem.

Morozowski nie zawsze był bezbłędny. Bywał złośliwy i uparty, potrafił zirytować rozmówców i widzów, pracował w medium jednoznacznie uczestniczącym w polskim sporze politycznym i sam miał wyraziste poglądy.

Nie udawał jednak, że tych poglądów nie ma. Jednocześnie wciąż chciał wiedzieć, dlaczego drugi człowiek uważa inaczej.

Był współautorem trzech książek politycznych: „Teraz my. Prześwietlamy”, „Pięknej dwudziestoletniej. 12 rozmów o wolnej Polsce” oraz wydanego w 2012 roku „Końca PiS-u”, czyli zapisu jego rozmów z Michałem Kamińskim. Zostało po nim także kilkanaście tytułów programów i archiwum, w którym mieści się historia III Rzeczypospolitej opowiedziana przez ludzi, którzy ją tworzyli.

Najtrwalszy ślad jest trudniejszy do zinwentaryzowania. Zostaje standard rozmowy, w którym przygotowanie znaczy więcej niż podniesiony głos, a ciekawość wyklucza kazanie. Adam Pieczyński zamknął swoje pożegnanie zdaniem brzmiącym jednocześnie jak żart z tytułu programu i jak realny kłopot całej branży: kto mu teraz powie, jak jest…

Literatura i źródła