Polska

Konstytucje pisze się na początku. Są aktem założycielskim, obietnicą, że od tej chwili wszystko będzie inaczej. Tak było w Filadelfii w 1787 roku, gdzie kilkudziesięciu mężczyzn w szczelnie zamkniętej sali spierało się o kształt państwa, które dopiero stawało na nogi. Cztery lata później w Warszawie też pisano konstytucję. Ale ci, którzy ją tworzyli, nazwali ją „ostatnią wolą i testamentem gasnącej Ojczyzny". Testament. Nie akt narodzin — akt pożegnania. Dokument pisany z pełną świadomością, że może nie przetrwać dłużej niż kilka sezonów. Że sąsiednie mocarstwa traktują polską suwerenność jak tymczasową niedogodność. Że część własnych elit pojedzie do Petersburga prosić carycę o wojsko przeciwko własnemu państwu. ...

W ciągu zaledwie czterech lat — między 1787 a 1791 rokiem — dwa narody po przeciwnych stronach Atlantyku napisały dokumenty, które czerpały z tych samych filozofów, odpowiadały na te same pytania i wyobrażały sobie podobny porządek świata. Jeden z tych dokumentów obowiązuje do dziś. Drugi przetrwał czternaście miesięcy. Różnica między nimi nie leżała w jakości myśli, lecz w glebie, na której ta myśl miała zakiełkować. Jedno oświecenie, dwie kartki Monteskiusz, Locke, Rousseau — te trzy nazwiska przewijały się zarówno w salach Filadelfii, jak i w gabinetach warszawskiego Zamku Królewskiego. Trójpodział władzy, suwerenność ludu, prawa naturalne jednostki — oświeceniowy pakiet idei był w drugiej połowie XVIII wieku walutą obowiązującą po obu stronach oceanu. ...

Latem 1787 roku w Filadelfii panował nieznośny skwar. Okna Pennsylvania State House (dziś znany jako Independence Hall) zamknięto szczelnie, by rozmowy toczące się w środku nie wydostały się na ulicę. Pięćdziesięciu pięciu mężczyzn w kaftanach z grubego sukna spierało się przez blisko cztery miesiące o to, jak urządzić państwo, które ledwie co wyszło z wojny o niepodległość. Trzy i pół roku później, wczesnym rankiem 3 maja 1791 roku, w Warszawie inni mężczyźni zbierali się w pośpiechu na Zamku Królewskim, wiedząc, że mają kilka godzin, zanim wrogowie reformy zorientują się, co się święci. Jedni i drudzy chcieli napisać historię. Jednym się to udało w sposób, który przetrwał wieki. Drugim — na czternaście miesięcy. ...

Rok 1966. Kościół katolicki obchodzi Milenium Chrztu Polski. Po parafiach ma ruszyć kopia obrazu Matki Boskiej Częstochowskiej — z miasta do miasta, z procesji w procesję. Władza komunistyczna „aresztuje" obraz. Funkcjonariusze odwożą go na Jasną Górę, pod nadzór. Problem rozwiązany. Kościół kontynuuje peregrynację z pustymi ramami. Wierni modlą się przed nimi tak samo. Klękają, całują drewno, niosą je w procesjach przez wsie i małe miasteczka. Nieobecność obrazu działa silniej niż jego obecność. ...

Trzecia dekada PRL, lata 1965–1975, to okres, w którym system komunistyczny w Polsce próbował dwóch różnych strategii utrzymania władzy — i żadna z nich nie okazała się trwała. Władysław Gomułka stawiał na siłę i ideologię. Edward Gierek na kredyt i konsumpcję. Każdy z nich przez kilka lat sprawiał wrażenie, że jego sposób zadziałał. Każdy zostawił po sobie system głębiej wydrążony niż wtedy, kiedy go obejmował. Milenium: pierwsza porażka propagandy W 1966 roku Polska obchodziła tysiąclecie — dwa razy równolegle. Państwo świętowało Tysiąclecie Państwa Polskiego, odwołując się do chrztu Mieszka I z roku 966, ale starannie omijając sam chrzest jako wydarzenie religijne. Kościół obchodził Milenium Chrztu Polski, kładąc nacisk właśnie na ten wymiar. Uroczystości toczyły się równolegle, często w tych samych miastach, tego samego dnia. Władza blokowała autobusy, zamykała tramwaje, organizowała konkurencyjne imprezy rozrywkowe. Kościół odpowiadał peregrynacją kopii obrazu Matki Boskiej Częstochowskiej, a kiedy obraz „aresztowano" i odwieziono na Jasną Górę, kontynuował procesje z pustymi ramami. ...

W pierwszej części cyklu opisaliśmy narodziny systemu komunistycznego w Polsce. W drugiej pokazaliśmy odwilż roku 1956, fenomen polskiej szkoły filmowej i „małą stabilizację” Gomułki. Teraz przechodzimy do lat 1965–1975. To dekada, w której PRL dwukrotnie zmieniła skórę: najpierw przeżyła upadek Gomułki, zdławiony krwią na Wybrzeżu, potem pojawienie się Edwarda Gierka, który obiecał drugą Polskę i nakarmił społeczeństwo kredytami. Marzec ’68, antysemicka czystka, udział polskich czołgów w inwazji na Czechosłowację. Grudzień ’70 i masakra stoczniowców. Wreszcie „dekada sukcesu”: kolorowa telewizja, Fiat 126p, Czterdziestolatek, ale też rosnący dług i cicho narastający kryzys, który wybuchnie dopiero w 1976 roku. Między euforią a rozczarowaniem polskie społeczeństwo zaczynało rozumieć, że komunizm, nawet z ludzką twarzą, zostaje komunizmem. ...

W pierwszej części cyklu opisaliśmy narodziny systemu — brutalną konsolidację władzy komunistycznej, mrok stalinizmu i codzienność w kraju rządzonym terrorem i propagandą. Teraz przenosimy się do lat 1955–1965. Dekada zaczęła się od śmierci dyktatora i nadziei na zmianę, a skończyła przytłaczającą rutyną reżimu, który nauczył się kontrolować społeczeństwo bez masowych aresztowań — za to przy pomocy cenzury, biurokracji i pustych półek sklepowych. Poznański Czerwiec i Polski Październik, wielkie nadzieje wiązane z Gomułką i gorzkie rozczarowania, gdy okazało się, że nowy przywódca nie zamierza demokratyzować systemu — jedynie go łatać. Ale też dekada kulturalnego rozkwitu: polska szkoła filmowa zdobywała międzynarodowe nagrody, a w piwnicach i klubach studenckich grany był jazz, którego władza nie potrafiła do końca ujarzmić. ...

Latem 1944 roku, gdy front wschodni przetaczał się przez ziemie polskie, nad Wisłą rodził się nowy porządek — narzucony z zewnątrz, budowany na gruzach największej wojny w dziejach ludzkości i oparty na sowieckiej koncepcji państwa. Pierwsza dekada Polski Ludowej, obejmująca lata 1944–1955, to okres gwałtownych przemian, które zmieniły oblicze kraju na niemal pół stulecia. Tym artykułem otwieramy cykl poświęcony kolejnym dekadom PRL — od narodzin systemu aż po jego upadek. Na początek: geneza, warunki życia i fakty, które nawet dziś potrafią zaskoczyć. ...

Rok 2025 nie był ani rokiem triumfu, ani ostatecznej katastrofy – raczej kolejną odsłoną świata, który próbuje biec szybciej, niż potrafi oddychać. W Polsce i na świecie działy się rzeczy, które w podręcznikach może dostaną po jednym zdaniu, ale w pamięci wielu zostaną jako konkretne obrazy: tłum pod stadionem, długa noc przed ekranem z wynikami wyborów, czerwony dywan przed zbrodniarzem wojennym. ...

Sławosz Uznański-Wiśniewski to postać, która w 2025 roku znalazła się w centrum zainteresowania polskich i międzynarodowych mediów. Jako drugi Polak w historii miał polecieć w kosmos, dołączając do elitarnego grona astronautów, którzy przekroczyli granicę atmosfery ziemskiej. Jego misja, naukowe osiągnięcia oraz osobista historia stanowią inspirację dla kolejnych pokoleń Polaków i symbolem powrotu Polski do światowej ekstraklasy eksploracji kosmicznej. ...