Architektura

W 2004 roku w jednej z gwinejskich jaskiń naukowcy opisali nowy gatunek karaczana. Pięć lat później człowiek zniszczył jego jedyne znane siedlisko i owada uznano za wymarłego w naturze. Cała znana populacja zmieściła się w kilku terrariach rozsianych po europejskich ogrodach zoologicznych. Teraz jedno z tych terrariów ma stanąć w Łodzi — pod ziemią, w korytarzach stylizowanych na wnętrze kopalni, w ramach pierwszego w Polsce podziemnego zoo. W mieście, które jeszcze niedawno kojarzyło się wyłącznie z cegłą fabryk i ulicą Piotrkowską. ...

Trzysta kilometrów od najbliższego wybrzeża, w mieście zbudowanym na tkactwie i cegle, ktoś postanowił stworzyć ocean. Nie metaforycznie — dosłownie: siedem zbiorników ze słoną wodą morską, akrylowy tunel produkowany w Australii i Chinach, żarłacze rafowe krążące nad głowami zwiedzających. To zdanie brzmi jak otwarcie powieści fantasy, ale opisuje coś, co od 2022 roku działa w Łodzi. Orientarium, kompleks za 262 miliony złotych, nie tylko odmienił łódzkie zoo — odmienił sposób, w jaki miasto opowiada o sobie. ...

Jesienią 1938 roku na skrawku dawnej Puszczy Łódzkiej, w części miasta zwanej Zdrowie, stanął drewniany parkan. Za nim zamieszkał jeleń o imieniu Boruta, złapany (jak głosi lokalna legenda) na placu Reymonta, w samym centrum przemysłowej Łodzi. Nikt nie zapisał dokładnej daty otwarcia. W miejskich archiwach nie zachował się żaden akt założycielski. Za symboliczny początek Miejskiego Ogrodu Zoologicznego w Łodzi przyjęto po prostu moment, w którym ukończono ogrodzenie. Towarzyszyło mu kilka saren i jeleni przywiezionych z pobliskiego Parku Poniatowskiego. Do egzotyki było daleko. ...

Karol Schayer miał trzydzieści cztery lata, kiedy zaprojektował budynek z drzwiami na fotokomórkę, klimatyzacją utrzymującą nadciśnienie w salach i potrójnymi szybami. Był rok 1935. W polskich muzeach nie istniało nic podobnego. Latem 1939 roku gmach był gotowy. Otwarcie zaplanowano na wiosnę następnego roku. Żaden zwiedzający nie przekroczył jego progu — we wrześniu przyszła wojna, a potem decyzja o rozbiórce. Więźniowie z Oświęcimia rozbierali go cegła po cegle, bo inaczej się nie dało. ...

Muzeum Śląskie w Katowicach ma historię, którą trudno opowiedzieć jako ciągłą narrację. To raczej trzy osobne początki — trzy instytucje noszące to samo imię, z których każda musiała zaczynać od nowa. I każda z nich mówi coś innego o regionie, który ją powołał. Gest polityczny Kiedy Sejm Śląski tworzył muzeum w styczniu 1929 roku, nie chodziło wyłącznie o gromadzenie zbiorów. Górny Śląsk — po plebiscycie, po trzech powstaniach, po niepewnym podziale — potrzebował instytucji, która zakotwiczałaby polską obecność w przestrzeni symbolicznej. Muzeum było takim kotwicą. ...

Gdyby architektura mogła mieć pecha, Muzeum Śląskie w Katowicach byłoby jego uosobieniem. Zanim jeszcze otworzyło drzwi dla pierwszego zwiedzającego, skończyło jako gruz i złom. Budowali je przez trzy lata, wyposażali w cuda techniczne, których nie powstydziłoby się miasto na drugim brzegu Atlantyku — a potem przyszła wojna i nie zostało z tego prawie nic. Drugi rozdział historii muzeum jest w gruncie rzeczy historią instytucji, która przez kilka dekad istniała bez własnej tożsamości, tułając się po hotelowych salach z pożyczoną przestrzenią zamiast prawdziwego domu. Trzeci — historią architektury schowanej pod ziemią, która w 2015 roku zaskoczyła Europę. ...

Przy ulicy Astrów 10 w Chorzowie, na granicy osiedla Różanka i dzielnicy Klimzowiec, wyrósł budynek, którego trudno nie zauważyć. Cosmo — apartamentowiec o siedemnastu kondygnacjach naziemnych i dwóch “podziemnych”, sześćdziesiąt cztery metry wysokości — to najwyższy obiekt mieszkalny w mieście. Za projektem stoi pracownia Franta Group Macieja Franty, architekta, którego wcześniejsze realizacje (Villa Reden w Chorzowie, Żorro w Żorach) zbierały nagrody na całym świecie. Budowę rozpoczęto latem 2023 roku, zakończono pod koniec 2025, a dziewięćdziesiąt procent z blisko stu lokali znalazło nabywców jeszcze przed oddaniem kluczy. ...

Kto po raz pierwszy widzi zamek w Mosznej, ten zwykle milknie na chwilę. Strzelistych wież jest tyle, że oko nie nadąża za ich rachunkiem. Mury przechodzą z łagodnych krzywizn baroku w ostrołukowe szczeliny neogotyku, by za rogiem zaskoczyć loggią rodem z włoskiej willi renesansowej. Całość otacza park tak rozległy i stary, że trzysetletnie dęby giną gdzieś za kurtynami kwitnących rododendronów. Ta rezydencja (formalnie pałac, choć powszechnie nazywana zamkiem) nie powstała z jednego rzutu ołówka. Wyrosła z ambicji, katastrofy i odrobiny szaleństwa jednego rodu, który zmienił oblicze Górnego Śląska. No i z pieniędzy. Dużych pieniędzy. ...

Hemisfèric w Walencji – Architektoniczne Oko Przyszłości W sercu nowoczesnej Walencji, na dnie dawnego koryta rzeki Turia, wznosi się jedna z najbardziej rozpoznawalnych budowli współczesnej architektury – Hemisfèric. Ten monumentalny budynek, przypominający gigantyczne ludzkie oko lub hełm kosmonauty, stanowi wizytówkę zarówno miasta, jak i jego genialnego twórcy. Santiago Calatrava – wizjoner z Walencji Autorem tego niezwykłego projektu jest Santiago Calatrava Valls, urodzony w 1951 roku w samej Walencji. Calatrava to postać wyjątkowa w świecie architektury – nie tylko architekt, ale również inżynier budowlany i rzeźbiarz. Studiował sztukę i architekturę w rodzinnej Walencji, a następnie inżynierię cywilną w Zurychu, gdzie uzyskał doktorat z nauk technicznych. ...