Społeczeństwo

W starej prawniczej przypowieści weneckie prawo surowo zakazywało rozlewania krwi na ulicy. Pewnego dnia lekarz uratował chorego, który leżał na drodze, upuszczając mu krwi. Formalistyczny sędzia uznał, że przepis został złamany, i lekarza skazał. Wyrok brzmi absurdalnie. Sędziego trudno jednak po prostu wyśmiać. Nie wiedział na pewno, po co ustanowiono zakaz. Może chodziło o bójki i uliczne awantury, a może o ochronę miasta przed zarazą. Skoro celu nie znał, wolał nie poprawiać prawodawcy i schronił się w starej formule dura lex, sed lex, czyli twarde prawo, ale prawo. ...

Poranek, który miał być spokojny 7 października 2023 r. wypadał w sobotę. W Izraelu był to szabat, a zarazem Simchat Tora, radosne święto zamykające jesienny cykl żydowskich świąt. Kibuce przy granicy ze Strefą Gazy, czyli spółdzielcze osady rolnicze, jeszcze spały, a niedaleko kibucu Re’im dogasała całonocna impreza festiwalu muzyki elektronicznej Nova. Około 6.30 z Gazy poleciały pierwsze rakiety. Ostrzał okazał się zasłoną. Niemal w tej samej chwili małe drony zrzucały ładunki na wieże obserwacyjne i zdalnie sterowane stanowiska karabinów maszynowych, a materiały wybuchowe i buldożery otwierały wyłomy w ogrodzeniu. Przez przejścia ruszyli bojownicy na motocyklach, w furgonetkach i pieszo. Kilka łodzi próbowało dobić do plaży, kilku napastników przeleciało nad płotem na paralotniach z silnikiem. Celem były bazy wojskowe, kibuce, miasteczka i drogi, którymi później uciekali ludzie. ...

Od końca sierpnia 2023 r. ambasador Francji w Nigrze Sylvain Itté praktycznie nie opuszczał placówki. Wojskowi, którzy pod koniec lipca obalili prezydenta kraju, kazali mu wyjechać. Paryż odmawiał, bo nie uznawał ich prawa do wydawania takich poleceń, a nigerska policja kontrolowała wszystko, co wjeżdżało na teren ambasady. Prezydent Francji Emmanuel Macron mówił, że dyplomata jest przetrzymywany jak zakładnik i żywi się wojskowymi racjami. Wieczorem 24 września Macron wystąpił na żywo w głównych wydaniach wiadomości dwóch największych francuskich stacji telewizyjnych i ogłosił koniec tego sporu: ambasador miał wrócić do Paryża w ciągu kilku godzin, współpraca wojskowa z Nigrem dobiegała końca, a około półtora tysiąca stacjonujących tam francuskich żołnierzy miało wyjechać do końca roku. ...

23 sierpnia 1958 roku chińska artyleria otworzyła ogień do Kinmenu, tajwańskiego archipelagu leżącego niecałe dwa i pół kilometra od brzegu chińskiej prowincji Fujian. Przez czterdzieści cztery dni na wysepki spadło, według najczęściej cytowanych szacunków, blisko pół miliona pocisków; źródła tajwańskie podają liczby jeszcze wyższe. Ostrzał w rytmie dni nieparzystych ciągnął się potem przez dwadzieścia lat. Dziś na Kinmen jeżdżą wycieczki szkolne. Z plaży widać wieżowce chińskiego Xiamenu. Miejscowa rodzina Wu, która kuje noże od 1937 roku, wyrabia je ze stali odzyskanej z pocisków, a kuchenne tasaki z komunistycznej amunicji stały się głównym suwenirem archipelagu. Cztery razy w miesiącu, z regularnością rozkładu jazdy, w wody zastrzeżone wokół wysepek wpływają okręty chińskiej straży przybrzeżnej. Obie strony wiedzą, że to się dzieje naprawdę, a zachowują się tak, jakby nie działo się nic. ...

Pod koniec września 2023 roku jedyną drogą łączącą Górski Karabach z Armenią wyjechała w ciągu kilku dni niemal cała ormiańska ludność regionu, ponad sto tysięcy ludzi. Jeszcze na początku miesiąca w Stepanakercie działały urząd prezydenta, parlament i ministerstwa nieuznawanej Republiki Arcach, a deputowani zdążyli 9 września wybrać nowego szefa państwa, Samwela Szahramaniana. Dziesięć dni później Azerbejdżan rozpoczął ofensywę, po której cały ten aparat został bez terytorium. Tak zakończył się rozdział konfliktu, który wybuchł w 1988 roku, jeszcze w Związku Radzieckim. Przez ponad trzy dekady Górski Karabach miał dwa statusy naraz, bo prawo międzynarodowe traktowało go jako część Azerbejdżanu, a w praktyce rządzili nim miejscowi Ormianie, którzy zbudowali tam własne quasi-państwo. Nie uznał go żaden członek ONZ, łącznie z Armenią. ...

9 stycznia 2026 roku rządy państw członkowskich zatwierdziły podpisanie umowy handlowej z państwami Mercosuru. Trzynaście dni później Parlament Europejski głosował nad wnioskiem o odwołanie całej Komisji Europejskiej, którego autorzy z grupy Patrioci dla Europy zarzucali jej sposób, w jaki do tego podpisu doprowadziła. Wniosek przepadł. Sekwencja zdarzeń mówi jednak o ustroju Unii więcej niż niejeden podręcznik. Zgodę wydały rządy, negocjacje prowadziła Komisja, podpisy złożyli szefowie Komisji i Rady Europejskiej, a rachunek polityczny próbowali wystawić posłowie wybrani w powszechnych wyborach. ...

Na pierwszy rzut oka część konkurencji wyglądała bardziej jak pomysł na miejski piknik niż na mistrzostwa Europy. Tramwaj ruszał i zatrzymywał się trzy razy z miską wody przytwierdzoną do pudła. Kilkadziesiąt metrów dalej czekała piłka i zestaw kręgli. Jeszcze dalej stała warszawska Syrenka, którą należało minąć możliwie blisko, ale jej nie dotknąć. Potem kosz z piłkami, precyzyjne zatrzymanie drzwi przy znaczniku na przystanku i na końcu cofanie do szlabanu według sygnałów partnera. ...

Pompa odwadniająca kopalnię, technologia wzmacniania skał i rozmowa o bezpieczeństwie surowcowym Europy należą do tej samej opowieści. Future Mining Forum & Expo, które odbyło się 9–11 września w Katowicach, próbowało je połączyć. Nowa formuła wyrasta z tradycji SIMMEX-u i mierzy się z pytaniem, które dobrze porządkuje przegląd górniczych targów i konferencji: jak przejść od prezentacji możliwości do działającego przemysłu? Przy maszynie można zapytać o wydajność, serwis i warunki pracy. Przy stole konferencyjnym padają pytania o dostęp do złoża, finansowanie, energię i przewidywalność decyzji. Dopiero połączenie tych rozmów pozwala ocenić sens inwestycji. Nawet najbardziej przekonująca prezentacja techniczna zostawia otwarte pytanie, kto będzie potrzebował urządzenia i czy zdoła uruchomić projekt, w którym ma ono pracować. ...

Jesienią 2013 roku Alternative für Deutschland zatrzymała się tuż pod pięcioprocentowym progiem. Wynik 4,7 procent, ani jednego posła, a partia istniała dopiero od lutego tego samego roku. Dwanaście lat później, 23 lutego 2025 roku, zagłosowało na nią ponad 10,3 miliona Niemców. Wynik 20,8 procent dał AfD 152 mandaty i drugie miejsce w wyborach federalnych. Skala tej zmiany bywa myląca, bo partia z 2013 roku nie była młodszą wersją dzisiejszej AfD. Wyrosła z buntu przeciw sposobowi ratowania strefy euro, a jej najbardziej rozpoznawalną twarzą był ekonomista Bernd Lucke. Pierwsze programy łączyły eurosceptycyzm z liberalizmem gospodarczym i konserwatyzmem obyczajowym. Migracja pojawiała się w nich jako temat, nigdy jako główna oś. Środek ciężkości przesunęły dopiero kolejne kryzysy, sukcesy we wschodnich landach i wewnętrzne walki o władzę. ...

Kiedy umiera człowiek, jego bliscy dostają zadanie, którego nikt nie wybiera dobrowolnie. Trzeba zorganizować moment, w którym zamknie się coś nieodwracalnego, i zrobić to publicznie, w obecności innych ludzi, w określonym miejscu i o określonej godzinie. Pogrzeb służy właśnie temu. Gromadzi bliskich, wyznacza cezurę, pozwala nazwać stratę i upamiętnić osobę, której już nie ma. Tę funkcję spełnia zarówno ceremonia religijna, jak i świecka. Różnica pojawia się w chwili, gdy obrzęd zaczyna odpowiadać na pytanie, czym właściwie jest śmierć. ...

Donald Trump łamie reguły politycznej komunikacji świadomie. Obraża i grozi, a spotkania dyplomatyczne traktuje jak materiał na wieczorne wydanie wiadomości. Czasem coś z tego wynika. Innym razem supermocarstwo zaczyna wyglądać jak prywatny folwark kogoś, kto pomylił rozgłos z powagą, a wymuszoną uległość ze skutecznością. Na początku lipca 2026 roku prezydent Stanów Zjednoczonych znalazł czas na telefon do przewodniczącego FIFA Gianniego Infantino w sprawie kary dla amerykańskiego napastnika. W tym samym tygodniu, podczas szczytu NATO w Ankarze, polecił sekretarzowi skarbu wstrzymać całą wymianę handlową z Hiszpanią, ponownie zażądał kontroli nad Grenlandią, a pod wieczór zapewnił dziennikarzy, że w sali obrad panowała „miłość” i „mnóstwo jedności”. W ciągu kilkudziesięciu godzin ta sama osoba wystąpiła w trzech rolach: zwierzchnika mocarstwa, kibica odkręcającego czerwoną kartkę oraz urażonego uczestnika obrad, który raz grozi wyjściem, raz zapewnia o przyjaźni. ...

Dwudziestego piątego września 2019 roku w Nyonie Aleksander Čeferin wręczał złote statuetki UEFA Grassroots Awards. W kategorii najlepszego klubu amatorskiego Europy zwyciężył zespół grający na co dzień w warszawskiej klasie A, na siódmym poziomie rozgrywkowym. Po odbiór nagrody polecieli Karolina Szumska i Rafał Lipski z Alternatywnego Klubu Sportowego Zły. Żaden polski klub, zawodowy ani amatorski, nie zdobył wcześniej tego wyróżnienia. Wiosną 2026 roku ta sama męska drużyna kończyła sezon z sześcioma punktami po dwudziestu sześciu kolejkach i bilansem bramek 15:118. Spadła do klasy B. Na papierze wygląda to na jeden z najsłabszych zespołów w stolicy. O klubie z Pragi piszą jednak agencje prasowe z drugiego końca świata, a jego sposób działania europejska federacja stawiała za wzór całemu kontynentowi. Do tego dochodzi trzecia perspektywa, najbliższa samym zainteresowanym: członków stowarzyszenia, dla których tabela jest ważna, ale nigdy nie była jedyną miarą. Sprzeczność jest pozorna. Zły od pierwszego dnia mierzy sukces inną miarą niż reszta ligowej piramidy. Żeby zrozumieć obie te sceny naraz, trzeba cofnąć się do pewnego sierpniowego wieczoru na Pradze. ...

W niedzielę 28 czerwca 2026 roku stacja IMGW w Słubicach zmierzyła 40,5°C. Padł rekord powojennych polskich pomiarów instrumentalnych. Ciekawsza od samej liczby jest data. Koniec czerwca nie jest w Polsce szczytem lata; klimatologiczne maksimum przypada dopiero na początek sierpnia, kiedy średnia temperatura maksymalna bywa wyższa o mniej więcej trzy stopnie. Gdyby ten sam układ baryczny, ten sam napływ powietrza znad Afryki Północnej i to samo bezchmurne niebo trafiły się sześć tygodni później, termometry mogłyby pokazać wartości bliskie 43 stopniom. Tyle mniej więcej wynosi dziś praktyczny sufit możliwy do osiągnięcia w polskim klimacie, jak szacują klimatolodzy analizujący czerwcową falę. ...

Gatunek Homo sapiens istnieje od jakichś trzystu tysięcy lat. Powszechny obowiązek szkolny ma za sobą nieco ponad dwa i pół stulecia. Gdyby sprowadzić dzieje naszego gatunku do jednej doby, dzieci siedziałyby w ławkach od niespełna minuty. Instytucja, która wydaje się nam naturalna jak powietrze, jest więc świeżym wynalazkiem. Powstała w konkretnym miejscu, w konkretnym momencie i z powodów mających niewiele wspólnego z dzisiejszymi oczekiwaniami wobec edukacji. Przez ostatnie trzy dekady neurobiologia, psychologia poznawcza i socjologia dostarczyły sporo twardych danych o tym, jak człowiek faktycznie przyswaja wiedzę. Znaczna ich część kłóci się z organizacją przeciętnej lekcji. ...

Ślad biologiczny bywa jednocześnie najmocniejszym dowodem w sprawie i informacją zupełnie bezużyteczną. Rozstrzyga o tym jedna okoliczność: czy śledczy mają z czym go porównać. Przez trzy dekady kryminalistyka opierała się na prostym schemacie. Z miejsca zdarzenia zabezpiecza się materiał, laboratorium oznacza profil genetyczny, potem następuje porównanie z próbką pobraną od podejrzanego albo z zasobem policyjnej bazy danych. Mechanizm działa znakomicie, dopóki poszukiwana osoba w tej bazie figuruje. Kiedy nie figuruje, postępowanie grzęźnie, choć w aktach leży materiał genetyczny bardzo dobrej jakości. Wiadomo, że pochodzi od sprawcy. Nie wiadomo, do kogo należy. ...

Rankiem 28 lutego 2026 roku radiooperatorzy statków płynących przez Zatokę Perską usłyszeli na kanale VHF komunikat, który dobę wcześniej brzmiałby jak scenariusz gry wojennej: „żaden statek nie ma prawa przepłynąć przez cieśninę Ormuz”. Nadawał Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej. Kilka godzin wcześniej amerykańskie i izraelskie lotnictwo zaatakowało cele w całym Iranie, a wśród zabitych znalazł się najwyższy przywódca kraju, ajatollah Ali Chamenei. Teheran odpowiedział ruchem, którym straszył świat od czterdziestu lat i którego nigdy wcześniej nie wykonał. Zamknął cieśninę. ...

Aleja Solidarności 77 w Warszawie. Pod ten adres każdego roku trafiają dziesiątki tysięcy listów i formularzy od ludzi przekonanych, że państwo wyrządziło im krzywdę. W samym 2024 roku do Biura Rzecznika Praw Obywatelskich wpłynęło blisko 78 tysięcy pism. W kopertach mieszczą się historie przegranych procesów, świadczeń odebranych po latach przez ZUS i decyzji, na które ktoś czeka od miesięcy wbrew ustawowym terminom. Adresat tej korespondencji nie wydaje wyroków ani nie nakłada kar. Nie może też nikomu niczego nakazać. Mimo to od blisko czterech dekad pozostaje jedną z najbardziej rozpoznawalnych instytucji polskiego państwa. Rzecznik Praw Obywatelskich, w międzynarodowej nomenklaturze ombudsman, stoi na straży wolności i praw człowieka zapisanych w konstytucji oraz innych aktach prawnych. Sprawdza, czy organy władzy publicznej nie naruszyły prawa, zasad współżycia społecznego albo elementarnej sprawiedliwości. ...

Traktat, który spina Amerykę Północną i Europę, uruchomiono w pełni tylko raz w historii. Stało się to 12 września 2001 roku, nazajutrz po ataku na World Trade Center i Pentagon. Ambasadorowie państw sojuszu zebrali się w Brukseli i uznali, że napaść na Stany Zjednoczone jest napaścią na nich wszystkich. Przez ponad pół wieku artykuł 5 traktatu waszyngtońskiego pozostawał obietnicą zapisaną na papierze, straszakiem wymierzonym w Związek Radziecki. Zadziałał dopiero wtedy, gdy zamiast sąsiada zza żelaznej kurtyny uderzyła siatka terrorystyczna działająca z terytorium Afganistanu. ...

W maju 2026 roku, pół wieku po pierwszym udokumentowanym ognisku, lekarze we wschodnim Kongu zgłosili kolejną epidemię gorączki krwotocznej Ebola. Siedemnastą w historii kraju. Tym razem za zachorowania odpowiada wariant Bundibugyo. Przeciwko niemu nie ma żadnej zarejestrowanej szczepionki ani leku o potwierdzonej skuteczności. Światowa Organizacja Zdrowia ogłosiła międzynarodowy stan zagrożenia zdrowia publicznego dwa dni po pierwszych potwierdzeniach laboratoryjnych. Do połowy czerwca w samym Kongu potwierdzono ponad 800 zakażeń, a zmarła blisko jedna czwarta chorych. ...

29 kwietnia 2026 roku z Izby Lordów wyszli ostatni parowie dziedziczni. Ustawa House of Lords (Hereditary Peers) Act 2026, podpisana przez króla 18 marca, zakończyła trwającą ponad siedem stuleci praktykę, w której prawo do współtworzenia brytyjskiego ustawodawstwa przechodziło z ojca na syna razem z tytułem i majątkiem. Brzmi to jak symboliczny pogrzeb systemu klasowego. Tyle że Brytyjczycy chowali ten system już wielokrotnie: w 1911, w 1945, w 1999 roku. Za każdym razem nieboszczyk okazywał się zaskakująco żywotny. ...

Dziewiątego maja 2023 roku Imran Khan przyjechał do gmachu Islamabad High Court na rozprawę w jednej ze swoich licznych spraw sądowych. Z budynku wyprowadzili go funkcjonariusze paramilitarnej formacji Rangers, działającej pod nadzorem resortu spraw wewnętrznych i często dowodzonej przez oddelegowanych oficerów armii. Były premier i wciąż najpopularniejszy polityk kraju trafił do aresztu. Zanim zapadł wieczór, w kilkunastu miastach płonęły samochody, a grupy demonstrantów szły pod budynki wojska. Trzy lata później ten jeden dzień wygląda na coś więcej niż gwałtowny epizod kolejnego pakistańskiego kryzysu. Odsłonił regułę, według której od dekad działa tamtejsza polityka: wybory potrafią przetasować układ sił, ale nie zawsze rozstrzygają, kto naprawdę ma prawo rządzić. ...

W dwudziestym dziewiątym roku panowania Ramzesa III rzemieślnicy z Deir el-Medina odłożyli dłuta i pędzle. Nie dostali przydziałów zboża, które stanowiły ich wynagrodzenie za budowę grobowców w Dolinie Królów. Skryba Amennacht zanotował na papirusie ich słowa: „jesteśmy głodni". Robotnicy przeszli za mury nekropolii, urządzili strajk okupacyjny pod świątynią grobową Totmesa III i odmówili powrotu do pracy, dopóki nie dostaną tego, co im się należało. Był rok około 1157 przed naszą erą. ...

Trzyletnik to seria artykułów podsumowujących decyzje, reformy i eksperymenty, które trzy lata temu wchodziły w życie. Dzisiaj sprawdzamy, co z nich zostało. 22 maja 2023 roku weszła w życie ustawa o fundacji rodzinnej. Towarzyszyły temu niemałe nadzieje: wreszcie polscy przedsiębiorcy mieliby narzędzie, które pozwoli im chronić majątek przed rozdrobnieniem, planować sukcesję bez angażowania zagranicznych struktur holdingowych i trzymać firmy w rodzinie przez pokolenia. Rząd chwalił się, że właśnie ta regulacja powstrzyma odpływ polskiego kapitału za granicę, do fundacji liechtensteinskich, maltańskich i holenderskich. Brzmiało poważnie i odpowiedzialnie. ...

Są momenty w historii państw, gdy spory polityczne przestają dotyczyć polityki. Gdy dwie strony konfliktu nie kłócą się już o to, co zrobić z władzą, lecz o to, kto w ogóle ma prawo jej używać i na jakiej podstawie. Polska tkwi w takim momencie od przynajmniej dekady, a wyjście z niego nie jest kwestią kolejnych wyborów ani kolejnej koalicji. Wymaga czegoś rzadszego i trudniejszego: przemyślenia od podstaw, jak zaprojektować sam proces tworzenia nowego porządku. ...

W 1992 roku serbsko-amerykański dramaturg Steve Tesich opublikował w magazynie „The Nation" esej pod tytułem A Government of Lies. Tesich, laureat Oscara za scenariusz do filmu Breaking Away, pisał o tym, jak amerykańskie społeczeństwo, zmęczone aferą Iran-Contras i wojną w Zatoce Perskiej, dobrowolnie zrezygnowało z domagania się prawdy od swoich rządzących. Użył przy tym sformułowania, które ćwierć wieku później stało się jednym z najczęściej cytowanych terminów w dyskursie publicznym: post-truth, post-prawda. Tesich stwierdził wówczas, że Amerykanie jako wolni ludzie dobrowolnie zdecydowali się żyć w świecie, w którym prawda przestała być istotna. ...

W 1274 roku p.n.e. nad rzeką Orontes w dzisiejszej Syrii rozegrała się bitwa pod Kadesz — jedno z najlepiej udokumentowanych starć starożytności. Faraon Ramzes II ruszył na północ przeciw Hetytom. Po drodze napotkał dwóch beduinów z plemienia Szasu, którzy podali się za dezerterów z obozu hetyckiego i zeznali, że armia króla Muwatallisa II stacjonuje daleko na północ, pod Aleppo. Ramzes uwierzył i ruszył naprzód, odcinając się od głównych sił swojej armii. Była to pułapka. Obaj „dezerterzy" okazali się agentami Hetytów, celowo wysłanymi, by zmylić faraona. Główne siły hetyckie — tysiące rydwanów i piechoty — czekały ukryte tuż za miastem. ...

W grudniu 2015 roku Japonią wstrząsnęła wiadomość o śmierci Matsuri Takahashi. Dwudziestoczteroletnia pracownica giganta reklamowego Dentsu — absolwentka prestiżowego Uniwersytetu Tokijskiego, zatrudniona zaledwie dziewięć miesięcy wcześniej — odebrała sobie życie w Wigilię Bożego Narodzenia, skacząc z firmowego akademika. W tygodniach poprzedzających śmierć Takahashi zamieszczała na Twitterze wpisy, w których wyrażała pragnienie śmierci. Późniejsze dochodzenie wykazało, że w jednym miesiącu wypracowała nawet 130 godzin nadliczbowych, a Dentsu systematycznie zmuszało pracowników do fałszowania raportów czasu pracy, by oficjalne zestawienia nie przekraczały wewnętrznego limitu 70 godzin. ...

Był styczeń 1993 roku. Na dworze trzaskał mróz, termometry pokazywały grubo poniżej zera, a w niedogrzanym studiu TVP2 przy Woronicza w Warszawie panował kompletny chaos. Jerzy Owsiak, rozpoznawalny wówczas głównie jako prowadzący rockowy program Róbta, co chceta, biegał między kamerami, pokrzykiwał do mikrofonu i robił dokładnie to, co sugerował tytuł jego audycji — co chciał. Nikt do końca nie wiedział, jak to się skończy. Wydrukowane na czerwonym papierze serduszka, które miały trafiać do darczyńców, rozeszły się błyskawicznie — nikt się tego nie spodziewał. Na mroźnych ulicach Warszawy i kilkunastu innych miast stali harcerze z prowizorycznie skleconymi puszkami, a ludzie wpychali do nich banknoty z takim zapałem, jakby nigdy wcześniej nie mieli okazji dać czegoś od siebie. Profesor Bohdan Maruszewski z Centrum Zdrowia Dziecka, kardiochirurg dziecięcy, który rozpaczliwie potrzebował sztucznego płuco-serca do operowania malutkich pacjentów, stał gdzieś z boku i pewnie nie dowierzał. Tamtego dnia zebrano równowartość ponad półtora miliona dolarów. ...

Wyobraźmy sobie taką scenę. Letni wieczór, Mazury albo Kaszuby, dokładne miejsce nie ma znaczenia. Na leśnej polanie, w kręgu pochodni, kilkadziesiąt osób w lnianych szatach. Ognisko. Mężczyzna, którego tu nazywają żercą (to taki kapłan), wrzuca w płomienie kawałek chleba i leje miód. Modli się do Peruna, pana gromu. Ktoś gra na fujarkach. Ktoś bije w bęben. Ogień strzela iskrami, obecni odpowiadają chórem. Nie, to nie jest plan filmowy i nie festyn średniowieczny. Ci ludzie naprawdę w to wierzą. ...

W maju każdego roku setki tysięcy ludzi na pięciu kontynentach wychodzą na ulice miast, polne drogi i leśne ścieżki — i zaczynają biec. Nie wiedzą, ile kilometrów pokonają. Nie ma wyznaczonej mety, do której trzeba dotrzeć. Jest za to coś zupełnie innego: samochód, który po trzydziestu minutach wyrusza w pościg, a wyścig kończy się dokładnie wtedy, gdy dogoni ostatniego uczestnika. Bieg, w którym meta sama goni uczestników — tak można by w skrócie opisać Wings for Life World Run. Ale to określenie oddaje tylko formułę. Za nią stoi coś znacznie ważniejszego: nadzieja milionów ludzi na całym świecie, którzy nie mogą biegać — a być może kiedyś będą mogli. ...